าถึงกับต้องเสียขวัญไป เมื่อเห็นท่าทีของจ้าวคังและจ้าวหย่ง จ้าวฉงก็พยักหน้าเงียบ ๆ หยางหลินเองก็ไม่ได้แสดงสีหน้าโกรธเคืองเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป เห็นได้ชัดว่าจ้าวคังและจ้าวหย่งแสดงความเศร้าโศกต่อการสวรรคตของฮ่องเต้อย่างสุดซึ้ง
ไม่นานนัก เหล่าขุนนางทั้งฝ่ายปกครองและฝ่ายทหารก็ทยอยมารวมตัวกันที่เชิงบันได เช่นเดียวกับการเข้าเฝ้า ทุกคนต่างยืนเรียงสองแถวอย่างเป็นระเบียบ ให้องค์ชายจ้าวคังและองค์ชายจ้าวหย่งยืนอยู่แถวหน้าสุด หลังจากนั้นไม่เพียงแค่ขุนนางเท่านั้น แม้แต่เหล่าพระญาติที่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลจ้าวในเมืองหลวงก็ทยอยมาถึง หลี่เต้ายืนอยู่บนขั้นบันไดด้านนอกพระที่นั่งไท่เหอ เขายังเห็นเถียซานเหนียงตามผู้คนมาด้วย
โดยสรุปแล้วเนื่องด้วยเรื่องการสวรรคตของฮ่องเต้ จ้าวฉงได้ส่งคนไปแจ้งผู้ที่มีสิทธิ์เข้าวังหลวงทั้งหมดที่สามารถติดต่อได้แล้ว แน่นอนว่านี่เป็นเพียงผู้คนที่อยู่ในเมืองหลวงเท่านั้น การแจ้งไปยังที่ไกลกว่านี้คงไม่ทัน หลังจากผู้คนเหล่านี้มาถึงทั้งหมด ได้รวมตัวกันอยู่ด้านนอกพระที่นั่งไท่เหอ ต่อแถวเหยียดยาวไปทางด้านหลังทั้งสองข้าง ขณะที่หลี่เต้าและอีกสองคนกำลังรอคอยอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงแหลมดังขึ้น
“ไทเฮาเสด็จ! พระสนมเสด็จ!”
เสียงนั้นดังมาจากทางด้านหลังของหลี่เต้าและอีกสองคน เมื่อทั้งสามคนหันกลับไปมอง พวกเขาก็เห็นขบวนที่นำโดยไทเฮาพร้อมด้วยเหล่าพระสนมเดินเข้ามา สุดท้ายก็มาหยุดอยู่ตรงห
