น้าหลี่เต้าและอีกสองคน
“ใครกันบอกว่าจ้าวฉง ลูกข้าสวรรคต!” ไทเฮากวาดสายตามองสำรวจร่างของหลี่เต้าและคนอื่น ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันที จ้าวฉงก้มหน้าพูดเสียงเบา “กระหม่อมเองพะยะค่ะ”
เพียะ!
ในชั่วขณะถัดมา ไทเฮาก็ตบหน้าจ้าวฉงทันที หลี่เต้าพลันขมวดคิ้ว ขณะที่จ้าวฉงยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย
“จะเป็นไปได้อย่างไรที่จ้าวฉงจะสิ้นใจ เป็นเจ้าที่แพร่ข่าวลือเท็จใช่หรือไม่” ไทเฮาแสดงสีหน้าโกรธเกรี้ยวออกมา
จ้าวฉงตอบอย่างสงบ “กระหม่อมไม่กล้าหลอกลวงไทเฮาพะยะค่ะ”
“เจ้ายังกล้าพูดจาเหลวไหลอีก!” เมื่อพูดจบไทเฮาก็หันไปมองหลี่เต้าและหยางหลิน นางกวาดตามองหยางหลินแวบหนึ่งก่อนจะจับจ้องไปที่หลี่เต้า “พวกเจ้าเองก็ร่วมมือกับเจ้าบ่าวรับใช้ชั่วผู้นี้ด้วยงั้นหรือ?”
หลี่เต้าตอบเสียงเรียบ “คงจะนับว่าร่วมมือกันด้วยกระมัง”
“พวกเจ้าร่วมมือกันใช่หรือไม่?” ไทเฮาโกรธจนลุกเป็นไฟ “ถ้าเช่นนั้นพวกเจ้าก็สมควร…” ขณะที่กำลังพูด นางก็ยกฝ่ามือขึ้นจะตบหลี่เต้า แต่เมื่อเห็นสายตาเย็นชาของหลี่เต้าแล้ว มือที่กำลังจะฟาดลงมานั้นก็สั่นและหยุดชะงัก ห่างจากใบหน้าหลี่เต้าสามชุน นางรู้สึกว่าหากมือของนางกล้าเข้าใกล้มากกว่านี้ ศีรษะของนางคงต้องแยกจากร่างอย่างแน่นอน ดังนั้น… ไทเฮาจึงรีบชักมือกลับ นางหันไปมองจ้าวฉงแล้วพูดว่า
“เจ้าบ่าวรับใช้ชั่วผู้นี้ ข้าต้องการพบจ้าวฉง!”
จ้าวฉงประสานมือคำนับพลางกล่าวว่า “ไทเฮา ทุกอย่างยังต้องรอให้การจัดเตรี
