ยมของฝ่าบาทเสร็จสิ้นเสียก่อน จึงจะสามารถเข้าเฝ้าได้พะยะค่ะ”
“ไม่ ข้าต้องการพบเดี๋ยวนี้”
“ขอเชิญไทเฮาเสด็จลงจากบันไดพะยะค่ะ”
“เจ้าบ่าวรับใช้ชั่วผู้นี้กล้าขัดคำสั่งของข้า ใครก็ได้จับตัวเขาลงมา!” ทันทีที่ไทเฮาออกคำสั่ง นางกำนัลอาวุโสสองคนที่อยู่ข้างกายนางก็พลันพุ่งเข้าใส่จ้าวฉงทันที พละกำลังนั้นไม่ธรรมดาเลย นางกำนัลอาวุโสทั้งสองล้วนอยู่ในระดับปรมาจารย์ ทว่าทันทีที่ทั้งสองเพิ่งจะขยับตัว แต่แล้วในชั่วขณะถัดมา พวกนางก็สั่นสะท้านแล้วหยุดนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต้น้อย
“พวกเจ้าทำอะไร!” ไทเฮาเอ่ยจบก็มองไป พบว่าที่หว่างคิ้วของนางกำนัลอาวุโสทั้งสองมีแผลขนาดเท่ารูเข็มปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ว่าเมื่อใด ร่างทั้งร่างสูญเสียพลังชีวิตไปแล้ว
จ้าวฉงยังคงมีท่าทีเช่นเดิม เขาเอ่ยเสียงเบา “ขอเชิญไทเฮาเสด็จลงบันไดพะยะค่ะ” ไทเฮารู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างประหลาด นางมองดูจ้าวฉงอยากจะพูดแต่ก็หยุดไว้ ในที่สุดนางก็ยอมอ่อนข้อ “รอให้ทุกอย่างจบลง ข้าจะทำให้เจ้าบ่าวรับใช้ชั่วผู้นี้ได้เห็นดีแน่”
ขุนนางทั้งฝ่ายปกครองและฝ่ายทหารล้วนอยู่ด้านล่าง หากยังวุ่นวายต่อไปอีก คนที่เสียหน้าก็คือนาง ไทเฮาจึงนำเหล่านางสนมในวังหลังเดินลงบันได ขณะที่ผู้คนกลุ่มหนึ่งเดินผ่านไป หลี่เต้าก็จับจ้องไปยังกลุ่มสนมนางในอย่างไม่วางตา
“แคก แคก” จ้าวฉงกระแอมไอเบา ๆ พลางเอ่ย “ท่านอูอันกง ระวังมารยาทด้วย” ในสายตาของเขาการจ้องมองอย่างไม่ปิดบังเช่น
