่ผิงกง ฝ่าบาทเสด็จสวรรคตแล้ว” สีหน้าของหยางหลินพลันเปลี่ยนไปในทันที ดวงตาแดงก่ำในพริบตา
“ฝ่าบาท!” ทันใดนั้นหยางหลินก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นและร่ำไห้โฮ เมื่อเห็นภาพเช่นนั้นแล้ว หลี่เต้าก็รู้สึกละอายใจยิ่งนัก ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากบอกหยางหลิน แต่จ้าวฉงได้สั่งว่า ตราบใดที่มีการจัดการเรื่องฮ่องเต้ยังไม่เรียบร้อยมั่นคง ก็ห้ามบอกข่าวที่ฮ่องเต้ยจงมีชีวิตอยู่แก่ผู้อื่นเด็ดขาด จ้าวฉงปลอบใจว่า “ท่านไท่ผิงกง เวลานี้เรื่องเร่งด่วนที่สุดคือการสถาปนาฮ่องเต้องค์ใหม่ เรื่องนี้ยังต้องการการสนับสนุนจากท่านด้วย”
เมื่อหยางหลินได้ยินดังนั้นเขาก็ค่อย ๆ หยุดร้องไห้ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ข้าจะปฏิบัติตามรับสั่งของฝ่าบาทอย่างเคร่งครัด”
จ้าวฉงพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นก็ออกเดินทางไปพระที่นั่งไท่เหอกันเถอะ คนที่ส่งไปแจ้งข่าวก็ออกไปแล้ว อีกไม่นานทุกคนก็คงจะมารวมตัวกัน”
ยามดึก เสียงระฆังที่ดังกังวานยาวนานได้ทำลายความสงบของเมืองหลวงลง พร้อมกับเสียงของระฆังที่ดังขึ้นนั้น บนถนนใหญ่ในเมืองหลวงที่เคยเงียบสงบเริ่มมีผู้คนวิ่งวุ่นปรากฏตัวขึ้น ในจำนวนนั้นส่วนน้อยเป็นขุนนางที่ยังแต่งกายไม่เรียบร้อยและกำลังเร่งรีบก้าวเดิน ส่วนที่มากกว่านั้นคือพวกองครักษ์คุ้มกันที่คอยรักษาการณ์รอบเมืองหลวง ยามนี้ทุกคนบนถนนสายยาวต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง ไม่มีผู้ใดกล้าแสดงสีหน้าเป็นอย่างอื่น ไม่นานต่อมาร่างของเหล่าข
