้าวฉง เขารอบปลดปล่อยพลังเทพมนุษย์ออกมา เมื่อเผชิญหน้ากับแรงกดดันของเทพมนุษย์ที่น่าสะพรึงกลัวดุจห้วงเหว หลี่เต้ากลับรู้สึกเหมือนมีสายลมอ่อนโยนพัดผ่านใบหน้าเท่านั้น หลี่เต้ากล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “ข้าได้ทำสิ่งที่ควรทำไปหมดแล้ว และสิ่งที่ควรพูดก็ได้พูดไปแล้ว ส่วนท่านจะยอมรับหรือไม่ก็เป็นเรื่องของท่าน”
“แต่ก็อย่าหาว่าไม่เตือนนะ แม้ว่าการรักษาสภาพร่างกายไว้เช่นนี้นาน ๆ จะไม่มีปัญหาใด แต่ข้าไม่กล้ารับรองเรื่องจิตวิญญาณ ยิ่งปล่อยไว้นานเท่าใด โอกาสที่จะฟื้นก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น”
“อืม… เหมือนที่เกิดกับองค์ชายห้านั่นแหละ”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น พลังทั้งหมดบนร่างของจ้าวฉงก็พลันมลายหายไปในพริบตา สำหรับขันทีจ้าวฉงผู้นี้ ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าความปลอดภัยของฮ่องเต้ จ้าวฉงถามด้วยใบหน้าแดงก่ำ “ท่านไม่ได้กำลังหลอกข้าใช่หรือไม่?”
หลี่เต้าตอบอย่างจริงจัง “นี่คือประสบการณ์นับพันปีที่มีคนรวบรวมเอาไว้”
จากนั้นจ้าวฉงก็จ้องหลี่เต้าอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะเอ่ยเสียงขรึมว่า “ถ้าเช่นนั้นข้าจะเชื่อท่านอูอันกงสักครั้ง หากข้ารู้ว่าท่านกำลังลบหลู่ฝ่าบาท ข้าจะยอมแลกชีวิตเพื่อเอาเรื่องกับท่านอูอันกงให้ได้”
หลังจากตัดสินใจแล้ว จ้าวฉงก็สูดลมหายใจลึกแล้วเอ่ยว่า “ท่านอูอันกง ขอให้ท่านถอยออกไปสักครู่ได้หรือไม่”
หลี่เต้าส่ายหน้า “ไม่ได้ ข้าต้องคอยดูแลความปลอดภัยของฝ่าบาท”
เมื่อเห็นหลี่เต้าทำหน้าจริงจัง จ้าวฉงก็รู้ว่าตนเองพูดอะไรไม่
