ะราชวัง หลี่เต้ากำลังเดินอยู่บนระเบียงทางเดิน นางกำนัลที่เดินผ่านไปมาต่างทักทายเขาอย่างคุ้นเคย
“ท่านใต้เท้าหลี่มาอีกแล้วหรือเจ้าคะ”
“อืม พวกเจ้าเห็นองค์หญิงกับเสี่ยวอวี่เอ๋อร์หรือไม่”
“เรียนท่านใต้เท้าหลี่ องค์หญิงและองค์หญิงน้อยอยู่ที่ลานด้านหลังเจ้าค่ะ ท่านเดินตรงไปได้เลย”
“เข้าใจแล้ว”
เมื่อได้ยินดังนั้นหลี่เต้าก็รีบมุ่งหน้าไปยังลานด้านหลัง
หลังจากหลี่เต้าเดินผ่านไป นางกำนัลหลายคนก็พากันซุบซิบ
“เดือนนี้อูอันกงมาที่นี่กี่ครั้งแล้ว เกือบสิบครั้งแล้วกระมัง”
“ตอนแรกเจ็ดวันมาครั้งหนึ่ง ตอนนี้สามวันก็มาเยือนแล้ว”
“พวกเจ้าว่าสุดท้ายแล้วอูอันกงจะได้เป็นพระสวามีขององค์หญิงหรือไม่”
“เป็นไปได้แน่นอน องค์หญิงล้วนรังเกียจบุรุษอื่น มีเพียงท่านอูอันกงเท่านั้นที่สามารถมาที่นี่ได้บ่อย”
อีกด้านหนึ่งหลี่เต้าได้รีบมาถึงลานด้านหลังอย่างรวดเร็ว เขาเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ลาน ทันใดนั้นก็มีเสียงแผ่วเบาดังขึ้น
“อ้อ วันนี้มาเร็วกว่าปกตินะ”
เมื่อหลี่เต้าเงยหน้าขึ้นมอง สายตาก็สบเข้ากับองค์หญิงหมิงเยว่ที่กำลังประทับอยู่ในศาลา
“ทูลองค์หญิง วันนี้กระหม่อมรับประทานอาหารกลางวันเสร็จเร็ว จึงมาแล้วพะยะค่ะ”
องค์หญิงหมิงเยว่ชายตามองอย่างไม่พอใจก่อนนางจะเอ่ยว่า “อูอันกง นี่ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว หากมีจุดประสงค์ใดก็พูดมาตรง ๆ ได้หรือไม่? จำเป็นต้องมาวนเวียนให้ยุ่งยากเช่นนี้หรือ?”
พูดตามตรงหากไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าซานเหนียงแ
