ละเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ที่อยากสนิทสนมกับหลี่เต้า นางคงไม่มีทางเข้าใกล้บุรุษแปลกหน้าบ่อยครั้งเช่นนี้ เมื่อได้ยินดังนั้นหลี่เต้าก็ยิ้มเล็กน้อย “องค์หญิงไม่ทรงทราบหรือว่าข่าวลือภายนอกพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างเราสองอย่างไรบ้าง?”
องค์หญิงหมิงเยว่พลันเลิกคิ้วขึ้น “หรือว่าอูอันกงต้องการจะเกี้ยวข้าจริงๆ”
“ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้นี่พะยะค่ะ เพราะองค์หญิงทรงงามล้ำเลิศดังเทพธิดา”
“แล้วเจ้าคิดอย่างไรกับซานเหนียง?”
“กระหม่อมก็ชื่นชอบนางมากเช่นกัน”
ความรู้สึกที่เขามีต่อเถียซานเหนียงนั้น หลี่เต้าไม่มีความตั้งใจที่จะปิดบังมันต่อหน้าองค์หญิงหมิงเยว่เลย
“ฟังจากคำพูดนั้นแล้ว เจ้าต้องการครอบครองทั้งข้าและซานเหนียงใช่หรือไม่? แล้วจะให้ใครเป็นอนุเล่า?”
แม้กะแสเสียงขององค์หญิงหมิงเยว่จะดูเรียบเฉย แต่หลี่เต้ากลับได้ยินความเยียบเย็นที่แฝงอยู่ในนั้น
หากตอบว่าให้องค์หญิงหมิงเยว่เป็นอนุ นางจะต้องก่อเรื่องขึ้นมาแน่ เพราะตั้งแต่ก่อตั้งราชวงศ์แคว้นต้าเฉียนมา ไม่เคยมีองค์หญิงคนใดต้องเป็นอนุมาก่อน แต่หากคำตอบคือให้เถียซานเหนียงเป็นอนุภรรยา ถ้าคำพูดในวันนี้ลอยไปเข้าหูเถียซานเหนียงเข้า หลี่เต้าก็คงจะลำบากใจไม่น้อย ดังนั้น…
หลี่เต้าได้เอ่ยตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “องค์หญิง หากกระหม่อมได้รับตำแหน่งอ๋อง เรื่องนี้ก็จะคลี่คลายไปเอง”
สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ หลี่เต้าในฐานะผู้ที่กลับชาติมาเกิดและข้ามภพ เขาไม่ได้มีความคิดเรื่องลำดับชั้
