ราชวงศ์ต้าเฉียนมีองค์ชายทั้งหมดห้าพระองค์ หลังจากที่การแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาททวีความรุนแรงขึ้น ผู้คนมากมายก็ต่างจับตามองไปที่องค์ชายทั้งห้า เรื่องที่จ้าวเชียวมีปัญหาจึงได้แพร่สะพัดออกจากวังอย่างรวดเร็ว ภายนอกดูเหมือนว่าเมืองหลวงจะยังคงสงบสุขดี แต่แท้จริงแล้วภายในกลับเต็มไปด้วยความวุ่นวาย
จวนอัครเสนาบดี ภายในห้องหนังสือ เบื้องหน้าโต๊ะซึ่งทำจากไม้มะม่วงทอง บุรุษวัยกลางคนในชุดเรียบง่ายกำลังถือพู่กันวาดภาพลงบนกระดาษ บุรุษวัยกลางคนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคืออัครเสนาบดีแห่งราชสำนักเจียนจื่อเต๋า ในขณะนี้ตรงข้ามกับเจียนจื่อเต๋ามีชายชราในชุดขุนนางหรูหรากำลังประสานมือก้มหนายืนนิ่งอยู่ หากมีขุนนางราชสำนักอยู่ที่นี่ พวกเขาก็คงจะจำชายชราผู้นี้ได้ เสนาบดีกรมอาญาแห่งต้าเฉียน หลิวเซิน
เจียนจื่อเต๋าวาดภาพอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นถือพู่กันมองผลงานของตนด้วยสีหน้าพึงพอใจ จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นกล่าวเสียงเบาว่า “หลิวเซิน เจ้าคิดเช่นไรกับผลงานของข้า”
เมื่อได้ยินดังนั้นหลิวเซินจึงเงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม ก่อนจะประสานมือคำนับกล่าวว่า “สมแล้วที่เป็นท่านใต้เท้า ลายพู่กันราวกับมังกร เห็นปลายพู่กันแฝงพลังไว้ด้วยพลังภายใน นับเป็นผลงานชั้นครู”
“ไม่ได้พูดเกินจริงกระมัง”
“มิได้พูดเกินจริงขอรับ”
“ดี” ทันใดนั้นเจียนจื่อเต๋าก็ตบโต๊ะเบา ๆ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เช่นนั้นภาพนี้ข้
