บากับทหารกองทัพผู่ถูที่ยืนเฝ้าประตูอยู่ ทหารกองทัพผู่ถูคนหนึ่งพินิจมองไป๋อวิ๋นเปียนตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพยักหน้าพูดว่า “ขอท่านนักพรตโปรดรอสักครู่ ข้าจะไปแจ้งท่านผู้บัญชาการก่อน”
ไป๋อวิ๋นเปียนแสร้งยิ้มบาง แต่ในใจกลับปั่นป่วนดังคลื่นลูกใหญ่สาดซัด เพราะเขาค้นพบปัญหาหนึ่ง นั่นคือคนตรงนี้เป็นเพียงแค่ทหารรักษาการณ์ ‘ธรรมดา’ เท่านั้น ทั้งสองนายที่อยู่หน้าจวนอู่อันกง เมื่อเขาดูเฉดหน้าของพวกเขาก็รู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง พึงรู้ไว้ว่าตัวเขาก็เป็นถึงเทพมนุษย์ แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือ หลังจากที่ใช้ความพยายามอย่างมากในการพินิจพิเคราะห์แล้ว ทหารรักษาการณ์ทั้งสองนายที่อยู่ตรงหน้าเขานี้ พวกเขาล้วนถูกผู้อื่นดัดแปลงชะตาชีวิต ทั้งที่เส้นชีวิตของทหารรักษาการณ์ทั้งสองได้ขาดสะบั้นไปเมื่อหลายปีก่อน แต่กลับถูกต่อเชื่อมขึ้นมาอย่างน่าพิศวง
ขณะที่ไป๋อวิ๋นเปียนกำลังจะคำนวณให้กระจ่าง ทันใดนั้นประตูใหญ่ของจวนอู่อันกงก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง
“เชิญท่านนักพรตเข้ามา ท่านใต้เท้ารออยู่ที่โถงใหญ่แล้ว” เมื่อถูกขัดจังหวะเช่นนี้ ไป๋อวิ๋นเปียนจึงล้มเลิกความตั้งใจไปก่อน เพราะทุกสิ่งที่พบเจอจนถึงบัดนี้ล้วนดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับอู่อันกงผู้นี้ รอจนได้พบกับเขาก็คงจะกระจ่างขึ้นมาก
อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องโถงใหญ่ หลี่เต้าถือถ้วยชาพลางพึมพำกับตัวเอง “สำนักโหรหลวง…”
ในชาติก่อนสำนักโหรหลวงก็เป็นหน่วยงานที่ลึกลับที่สุดขอ
