ู่อันกงเต็มไปด้วยความสงบสุข ภายในวังหลวงกลับไม่ได้สงบสุขเช่นนั้น องค์ชายจ้าวเชียวมีฐานะและตำแหน่งไม่ธรรมดา อีกทั้งยามนี้ยังเป็นช่วงแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท ไม่นานนักก็มีคนใต้บังคับบัญชาพบปัญหาของจ้าวเชียว และหลังจากเกิดเรื่องขึ้นพวกผู้ใต้บังคับบัญชาของจ้าวเชียวก็รีบรายงานขึ้นไปในทันที
ในไม่ช้าคนเหล่านี้ก็พบกุญแจสำคัญของปัญหาจากเรื่องนี้ ณ ตำหนักซื่อหนิง ภายในห้องโถงรับรองแขก สตรีวัยห้าสิบกว่าคนหนึ่ง ผมบนศีรษะเริ่มขาวเล็กน้อย นางสวมอาภรณ์งดงามสง่างามนั่งหรี่ตาอยู่บนเก้าอี้นวม สตรีผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น นางคือไทเฮาแห่งต้าเฉียน พระมารดาในนามของฮ่องเต้
“ฝ่าบาทเสด็จ!”
พร้อมกับเสียงแหลมสูงของขันที ฮ่องเต้ได้นำจ้าวจงเดินเข้ามาจากด้านนอกห้องโถง
“พระมารดา”
เมื่อเห็นไทเฮา ฮ่องเต้ก็เอ่ยทักทายเสียงเบา จากนั้นไทเฮาจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นแล้วกล่าวว่า “อืม”
ฮ่องเต้พยักหน้าก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่จัดเตรียมไว้ให้ด้านข้างโดยไม่เกรงใจแต่อย่างใด จ้าวจงติดตามอยู่ด้านหลังก้มหน้ากุมตาไม่พูดจา หลังจากฮ่องเต้นั่งลงแล้ว ไทเฮาจึงได้เอ่ยปากขึ้น
“ฮ่องเต้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดวันนี้ข้าจึงเรียกเจ้ามาพบ”
เปลือกตาของฮ่องเต้พลันกระตุก แต่ยังคงรักษาสีหน้าเอาไว้แล้วกล่าวว่า “ไม่ทราบ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นสีหน้าของไทเฮาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย หลังครู่หนึ่งผ่านไปนางก็เอ่ยปากอีกว่า “เมื่อวานเจ้าไปพบเชียวเอ๋อร์มาแล้วหรือ”
เห็นไทเฮาพู
