ดเปิดประเด็น ฮ่องเต้จึงพยักหน้าตอบ “ได้ไปพบแล้ว”
จากนั้นไทเฮาจึงพูดขึ้นตามตรง “ข้าคิดถึงเชียวเอ๋อร์ ให้ข้าได้พบเขาสักครั้งเถิด”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นฮ่องเต้ก็เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะตอบตามตรงว่า “เสด็จแม่ หากเป็นเรื่องอื่นก็ย่อมได้ แต่เรื่องนี้เกรงว่าคงไม่ได้”
“เหตุใดจึงไม่ได้”
“เพราะเจาลูกทรพีผู้นั้นได้ก่อความผิดร้ายแรง”
“ความผิด?” ไทเฮาเหลือบมองไปทางฮ่องเต้ นางหยุดครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยว่า “หากเช่นนั้น ข้าจะขอรับผิดแทนเชียวเอ๋อร์เอง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นฮ่องเต้จึงเงยหน้าขึ้นกล่าวว่า “เสด็จแม่ พระองค์ช่างลำเอียงรักใคร่เจ้าห้าเหลือเกิน”
“แต่หากเป็นเรื่องเล็กน้อยทั่วไป ข้าก็คงปล่อยผ่านไปตามน้ำเพื่อรักษาหน้าเสด็จแม่ แต่ครั้งนี้ไม่อาจทำเช่นนั้นได้”
ไทเฮาพลันหรี่ตาลง “เหตุใดจึงไม่ได้?”
“เพราะว่า…”
ฮ่องเต้ไม่ปิดบังเอาไว้ เขาเล่าการกระทำทั้งหมดของจ้าวเชียวให้ฟังตามตรง ตอนแรกที่ได้ยินว่าจ้าวเชียวทำอะไรกับเถียซานเหนียง ไทเฮาก็ยังไม่ได้ใส่ใจนัก อย่างไรเสียถึงตระกูลเถียจะยิ่งใหญ่เพียงใดก็เป็นเพียงตระกูลขุนนางเท่านั้น แต่พอได้ยินว่าจ้าวเชียวถึงขั้นกล้าลงมือกับองค์หญิงหมิงเยว่ สีหน้าของไทเฮาก็เปลี่ยนไปในทันที
“เป็นไปไม่ได้! เขาไม่กล้าหรอก!”
ฮ่องเต้เอ่ยว่า “แต่นี่คือความจริง”
อันที่จริงแล้วฮ่องเต้ก็รู้ดีว่าแม้จ้าวเชียวจะไม่มีสมอง แต่ก็คงไม่กล้าบังอาจลงมือกับองค์หญิงหมิงเยว่ เพราะหลังจากเกิดเหตุการณ
