เช่นกัน
“ฮึ” องค์หญิงหมิงเยว่แค่นเสียงหึออกมาเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า “ทานกันเถอะ”
“จะทานแล้วนะเพคะ!” หลังจากเล่นมาทั้งวันเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็หิวมากแล้ว จึงรีบตักข้าวเข้าปากทันที ส่วนหลี่เต้าและอีกสองคนก็เริ่มจับตะเกียบขึ้นมากินตาม ในระหว่างนั้นองค์หญิงหมิงเยว่สังเกตเห็นเศษข้าวติดอยู่ที่มุมปากของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ นางจึงคิดจะหยิบผ้าเช็ดหน้าปักลายมาเช็ดให้ แต่กลับมีมือหนึ่งเอื้อมไปเร็วกว่านาง แล้วจากนั้นนางก็เห็นหลี่เต้าใช้แขนเสื้อเช็ดปากให้เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ เสี่ยวอวี่เอ๋อร์หลังได้รับการดูแลนางก็ยิ้มหวานพลางกล่าวว่า “ขอบคุณท่านอาเจ้าค่ะ”
“ไม่เป็นไร” หลี่เต้าคีบอาหารจานโปรดให้เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ด้วยความเอ็นดู แล้วเขาก็ได้รอยยิ้มหวานจากบุตรสาวอีกครั้ง แววตาขององค์หญิงหมิงเยว่พลันเปลี่ยนไปในทันที
นางอยากถามนักว่าบุตรของนางเกิดมาเพื่อผู้ใดกันแน่ เดิมทีนางตั้งใจจะทำตามความคิดของจีหมิงเยว่ ลองเข้าใกล้หลี่เต้าสักหน่อยเพื่อสืบดูว่าเขามีความลับอะไรซ่อนอยู่ แต่ตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้แล้ว นางกลัวว่าหากปล่อยให้ทั้งสองใกล้ชิดกันนานเข้า สักวันลูกสาวจะไม่ต้องการนางอีกแล้วหนีตามชายหน้าด้านผู้นี้ไป อีกด้านหนึ่งเถียซานเหนียงนั่งกินอาหารไปพลาง แล้วก็เหลือบมองดูทั้งสองคนเป็นครั้งคราว จากนั้นก็มองดูหลี่เต้าที่กำลังมีปฏิสัมพันธ์กับเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ ในใจนางถอนหายใจว่าความคิดก่อนหน้านี้ถูกต้องแล้ว หมิงเยว่คือคู่แข่งที่ยิ่งใ
