หญ่ที่สุดของนาง
อาจเป็นเพราะว่าสตรีทานน้อย องค์หญิงหมิงเยว่และเถียซานเหนียงจึงกินเสร็จอย่างรวดเร็ว พวกนางมองดูเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ผู้น่ารักที่ยังคงกินอยู่ ทันใดนั้นเถียซานเหนียงก็เอ่ยปากขึ้นอย่างอดไม่ได้ “เสี่ยวอวี่เอ๋อร์น่ารักเช่นนี้ รอให้เติบโตขึ้นจะต้องมีรูปโฉมงดงามเหนือโลกเหมือนมารดานางแน่นอน” เมื่อได้ยินคำชมจากสหายสนิทองค์หญิงหมิงเยว่ก็รู้สึกพอใจอย่างยิ่ง
แต่แล้วเถียซานเหนียงก็เอ่ยต่อ “ทว่าน่าเสียดาย สุดท้ายแล้วธิดาก็ต้องออกเรือนไปกับผู้อื่น” ทันใดนั้นเมื่อได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น องค์หญิงหมิงเยว่กับเถียซานเหนียงจึงหันไปมองหลี่เต้า ตะเกียบในมือของเขาหักออกเป็นหลายท่อนแล้ว
“ท่านเป็นอะไรไป?”
“ตะเกียบคู่นี้คุณภาพไม่ค่อยดี”
คุณภาพไม่ดีหรือ? เถียซานเหนียงและองค์หญิงหมิงเยว่สบตากันแวบหนึ่ง แล้วมองตะเกียบในมือของตน ตะเกียบเหล่านี้ล้วนทำมาจากไผ่เขียวอายุร้อยปีมิใช่หรือ เนื้อไม้สัมผัสดีทั้งแข็งแรงและยืดหยุ่น เป็นของใช้เฉพาะราชวงศ์ จะเป็นไปได้อย่างไรที่คุณภาพจะไม่ดี แต่เมื่อเห็นตะเกียบในมือของหลี่เต้าพวกนางก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก หลี่เต้าโยนตะเกียบที่หักแล้วลงบนโต๊ะก่อนจะรับตะเกียบคู่ใหม่ที่นางกำนัลนำมาให้
เมื่อครู่นี้เขารู้สึกว่าตนเองเข้าใจความรู้สึกของฮ่องเต้ขึ้นมาทันที ตอนนี้เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าทำไมฮ่องเต้ถึงมีความคิดอยากสังหารเขาอย่างรุนแรงถึงเพียงนั้น ยิ่งไปกว่านั้นดูเหมือนว่าฮ่องเต
