ียวและพ่อบ้าน รวมถึงคนอื่น ๆ ต้องตกตะลึง พวกเขาไม่คิดเลยว่าเพื่อจับตัวเถียซานเหนียงแล้ว จะต้องสูญเสียยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ถึงสี่คนไป เรื่องนี้ทำให้จ้าวเชียวรู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่ง แม้ว่าคนใต้บังคับบัญชาของเขาจะมีกำลังมากมาย แต่การสูญเสียผู้แข็งแกร่งระดับปรมาจารย์ถึงสี่คนในคราวเดียวเช่นนี้ ก็ถือเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่
ราวกับคาดเดาความคิดของจ้าวเชียวได้ พ่อบ้านที่อยู่ด้านข้างจึงปลอบใจว่า “องค์ชายไม่ต้องกังวลไป พวกเขาล้วนเป็นผู้ที่นายท่านจัดสรรมาให้ท่านโดยเฉพาะ ตายไปแล้วก็แค่ตายไป”
สีหน้าของจ้าวเชียวยังคงไม่สู้ดีนัก “นั่นมันปรมาจารย์ถึงสี่คนเชียวนะ”
พ่อบ้านกล่าวว่า “องค์ชายอาจไม่ทราบ แม้พวกเขาจะเป็นปรมาจารย์ แต่ล้วนถูกสร้างขึ้นด้วยวิธีพิเศษ ถึงจะมีพลังระดับปรมาจารย์แต่อายุขัยกลับสั้นกว่าคนธรรมดาเสียอีก ต่อให้ไม่มีเหตุการณ์วันนี้ อีกไม่กี่ปีพวกเขาก็จะถูกคัดทิ้งอยู่ดี”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวเชียวก็ถึงได้รู้สึกสบายใจขึ้นมาก จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองเถียซานเหนียงพลางกัดฟันกล่าวว่า “พ่อบ้าน ตอนนี้นางคงไม่มีอันตรายอะไรแล้วกระมัง”
พ่อบ้านเอ่ยว่า “คงไม่มีแล้ว วิธีการเช่นนั้นจะใช้บ่อย ๆ ได้อย่างไร ตระกูลเถียไม่มีพลังมากมายถึงเพียงนั้น ต่อจากนี้องค์ชายเพียงดูข้าจับตัวนางก็พอ”
ว่าแล้วพ่อบ้านก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเถียซานเหนียง เมื่อเห็นภาพนั้น เถียซานเหนียงก็พลันกล่าวขึ้นด้วยความกังวล “พี่หลี่
