เชียวที่อยู่ตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง ในตอนที่มือของพ่อบ้านกำลังจะแตะตัวเถียซานเหนียง ทันใดนั้นก็มีเสียงแหวกอากาศดังขึ้น ในชั่วขณะถัดมา เงาดำสายหนึ่งได้ลงมาจากท้องฟ้า โครม!
พลันนั้นหลี่เต้าได้ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเถียซานเหนียง ระยะห่างระหว่างทั้งสองไม่เกินหนึ่งช่วงแขน
“ซานเหนียง ข้าไม่ได้มาสายใช่หรือไม่” หลี่เต้าเอ่ยเสียงเบาขณะมองเถียซานเหนียงที่ยืนตะลึงอยู่ตรงหน้า
“พี่หลี่… ข้างใต้เท้าของท่าน…” พอเถียซานเหนียงได้สติกลับมา นางก็มองไปที่ข้างใต้เท้าของหลี่เต้า เมื่อหลี่เต้าก้มหน้าขยับเท้าออก ก็เผยให้เห็นส่วนบนของศีรษะ ที่แท้ตอนที่เขาลงมาจากฟ้าเมื่อครู่นี้ พ่อบ้านของจ้าวเชียวก็ได้ถูกเขาเหยียบจมลงไปในพื้นดินเลยทีเดียว
“เจ้านี่นะหรือ? ตายไปแล้ว” แค่ปรมาจารย์ขั้นปลายตัวเล็ก ๆ จะมาต่อกรกับเขาได้อย่างไร เมื่อได้ยินคำตอบอันเรียบเฉยของหลี่เต้า แม้จะรู้อยู่แล้วว่าหลี่เต้ามีพลังแกร่งกล้า แต่ก็ทำให้นางรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก อีกทั้ง ณ ตอนนี้ความเข้าใจของเถียซานเหนียงเกี่ยวกับพลังของหลี่เต้ายังจำกัดอยู่แค่ระดับมหาราชาปรมาจารย์เท่านั้น ไม่นับรวมพ่อบ้านที่ถูกเหยียบตายไปแล้ว
เมื่อหลี่เต้าเห็นเถียซานเหนียงไม่เป็นอันใด เขาจึงค่อย ๆ หันกลับไปมองดูต้นเหตุของเรื่องราวครั้งนี้
“องค์ชายห้า ไม่ได้พบกันนาน” เนื่องจากการก่อนหน้านี้ได้ใช้พลังจิตวิญญาณมองดูเหตุการณ์มาก่อนแล้ว หลี่เต้าจึงไม่รู้สึกประหลาดใจอะไร เพียงแค่จ
