้องมองจ้าวเชียวด้วยสายตาเรียบเฉย
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้จ้าวเชียวและคนอื่น ๆ ต้องตกตะลึงจนอ้าปากค้าง จนกระทั่งหลี่เต้าเอ่ยปากขึ้นพวกเขาถึงได้สติกลับมา โดยเฉพาะเมื่อสังเกตเห็นว่าพ่อบ้านตายไปแล้ว ความกังวลในใจของจ้าวเชียวก็พุ่งสูงถึงขีดสุด ไม่รู้เพราะเหตุใดเมื่อเห็นสายตาอันเรียบนิ่งของหลี่เต้า จ้าวเชียวก็รู้สึกว่าตนเองอาจตายได้ทุกเมื่อ
แต่ด้วยความที่จ้าวเชียวเป็นถึงองค์ชาย อีกทั้งเขายังได้เตรียมแผนสู้เอาไว้ล่วงหน้าแล้ว ดังนั้นไม่นานนักเขาก็กลับมาสงบสติอารมณ์ได้อีกครั้ง จ้าวเชียวกัดฟันพูดว่า “อู่อันกง เจ้าจะขัดขวางข้าไปถึงเมื่อไร?”
“อีกทั้งยังเป็นเพราะสตรีนางหนึ่ง หากเจ้ายินดีช่วยข้า รอให้ข้าได้ขึ้นครองอำนาจ สตรีทั่วหล้าเจ้าจะเลือกสรรผู้ใดก็ได้ตามใจ”
หลี่เต้ามีสีหน้าเรียบเฉย เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ค่อย ๆ ยกนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว ในชั่วพริบตาถัดมา แสงสีแดงก็ได้พุ่งออกมา ก่อนจะตกลงบนร่างของคนรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างจ้าวเชียว
โครม!
ทันใดนั้น คนรับใช้ได้ระเบิดเป็นชิ้น ๆ เศษเนื้อและเลือดกระเด็นเข้าใส่หน้าจ้าวเชียว ทำให้ร่างของเขาสั่นสะท้าน ดวงตาเบิกค้างด้วยความตะลึง
