ภายใต้การนำทางของนางกำนัล เถียซานได้พาเถียซานเหนียงมาถึงเรือนพักผ่อนแห่งหนึ่ง
“คุณหนูเถีย เชิญเจ้าค่ะ”
นางกำนัลยืนอยู่ที่เชิงบันไดพลางทำท่าเชื้อเชิญให้เถียซานเหนียง
“อืม”
เถียซานเหนียงพยักหน้านางก้าวลงจากรถมาแล้วกล่าวกับเถียซานว่า “เจ้ารออยู่ที่นี่เถอะ หมิงเยว่ไม่ชอบพบปะบุรุษแปลกหน้า”
“ครับ”
จากนั้นเถียซานเหนียงก็เดินตามนางกำนัลเข้าไปในเรือนแห่งนั้น หลังจากเข้าไปด้านในแล้ว ภายใต้การนำทางของนางกำนัล ทั้งสองก็ได้มาถึงลานเรือนด้านในอย่างรวดเร็ว เมื่อมองดูลานเรือนที่ว่างเปล่า คิ้วงามของเถียซานเหนียงก็ขมวดเล็กน้อย นางหันกลับไปถามว่า “หมิงเยว่กับเสี่ยวอวิ๋นเอ๋อร์อยู่ที่ใด”
นางกำนัลยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านข้างไม่ยอมพูดจา ทันใดนั้นลางสังหรณ์ไม่ดีก็ผุดขึ้นมาในใจของเถียซานเหนียง
ในตอนนั้นเองก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้านั้นยังมีเสียงที่แฝงไปด้วยความตื่นเต้นดังมาด้วย
“ดี ๆ ๆ ไม่คิดว่าทุกอย่างจะราบรื่นเช่นนี้”
เมื่อเถียซานเหนียงหันไปมองตามเสียงนั้น นางก็เห็นผู้ที่มาได้อย่างชัดเจน องค์ชายห้า?
“ข้าเอง”
จ้าวเชียวสวมเสื้อคลุมพยัคฆ์ขาว โบกพัดกระดาษในมือพลางเอ่ยอย่างพึงพอใจ “คุณหนูเถีย นานทีเดียวที่ไม่ได้พบกัน”
เมื่อเห็นจ้าวเชียว นางกำนัลก็ผละถอยจากเถียซานเหนียงแล้วเดินไปยืนด้านหลังจ้าวเชียวแทน หลังจากนางกำนัลยืนนิ่งแล้ว ทันใดนั้นใบหน้าของนางก็บิดเบี้ยวไปมา ไม่นานก็กลายเป็นใบหน้าสตรีธรรมดาอ
