ีกคนหนึ่ง ชัดเจนว่าใบหน้าก่อนหน้านี้เป็นการปลอมแปลงของนางกำนัล เมื่อเห็นภาพตรงหน้าเช่นนี้ หัวใจของเถียซานเหนียงก็พลันจมดิ่งลง นางเอ่ยถามขึ้น “จ้าวเชียว ท่านให้คนหลอกข้ามาที่นี่เพื่ออันใด”
“เพื่ออันใด?”
จ้าวเชียวหัวเราะอย่างหยิ่งยโส “องค์ชายอย่างข้าถูกใจเจ้า จึงอยากแต่งงานกับเจ้า คุณหนูเถีย”
เถียซานเหนียงเอ่ยเสียงเย็นชา “ท่านไม่ควรมาบอกข้า ควรไปหาฝ่าบาท เรื่องนี้ต้องให้พระองค์เป็นผู้ตัดสิน”
“เหอะ!” จ้าวเชียวแค่นเสียงเบา ๆ “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ เสด็จพ่อได้ตกลงให้เจ้าแต่งงานกับรัชทายาทแล้ว”
“รู้แล้วยังกล้าทำเช่นนี้อีก ท่านไม่กลัวโดนฝ่าบาทลงโทษหรือ”
“จะลงโทษก็ลงโทษไป”
จ้าวเชียวกล่าวว่า “ตอนนี้บอกเจ้าไปก็ไม่มีความหมายแล้ว ยังไงเสียเพื่อให้ได้การสนับสนุนจากตระกูลเถียของเจ้า นับจากวันนี้เป็นต้นไปเจ้าก็คือคนของข้าผู้นี้แล้ว”
“ส่วนเรื่องที่เสด็จพ่อจะลงโทษ หรือตระกูลเถียของพวกเจ้าจะขุ่นเคือง ข้าเชื่อว่าถ้าเจ้าตั้งครรภ์ลูกของข้า สุดท้ายต่อให้พวกเขาไม่อยากยอมรับก็ต้องยอมรับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นในใจเถียซานเหนียงก็พลันรู้สึกหนักอึ้ง นางไม่คิดว่าจ้าวเชียวจะวางแผนเล่นงานนางถึงเพียงนี้ แผนการของจ้าวเชียวบางทีอาจจะสำเร็จจริงๆ ก็ได้ อย่างไรเสียตามวิธีปกติของราชวงศ์แล้ว หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริง สิ่งแรกที่ต้องทำคือปิดบังเรื่องอื้อฉาว จ้าวเชียวเป็นถึงองค์ชายราชวงศ์ ก็ต้องย่อมลำเอียงเข้าข้างโดยธรรมชาติ เมื
