ถียซานเหนียงก็กล่าวลาหลี่ชิงเอ๋อร์แล้วจากไป หลี่ชิงเอ๋อร์มองตามรถม้าที่เถียซานเหนียงนั่งจากไปไกลก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “พี่ชายวางใจได้ ซานเหนียงเป็นสตรีที่ฉลาดนัก นางคงไม่ทำเรื่องที่ทำให้ตัวเองเสียเปรียบหรอก เรื่องนี้นางต้องมีความคิดของตัวเองแน่”
บนรถม้า เถียซานเหนียงนั่งอยู่ในรถม้า นางเอ่ยปากกับเถียซานที่ขับรถอยู่ข้างนอกว่า “เถียซาน ของที่ข้าสั่งให้เจ้าเตรียม ได้เตรียมเรียบร้อยแล้วหรือไม่?”
เถียซานตอบว่า “คุณหนูวางใจได้ เตรียมพร้อมแล้วขอรับ”
เถียซานเหนียงพยักหน้า “ถ้าเช่นนั้นก็ไม่ต้องกลับแล้ว ไปวังหลวงเลย”
“ครับ”
ดังนั้นหลังรถม้าแล่นไปตามเส้นทางไม่นาน ก็มาถึงหน้าประตูวังหลวง ทหารองครักษ์ที่เฝ้าประตูทำเพียงแค่ชำเลืองมองรถม้าของเถียซานเหนียงแวบเดียวแล้วก็ปล่อยผ่านไป รถม้าของคุณหนูสามตระกูลเถียสามารถเข้าออกเขตพระราชฐานได้อย่างอิสระ จะมีการตรวจสอบก็ต่อเมื่อเข้าวังหลวงเท่านั้น ในเวลาเดียวกัน ณ มุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ทหารองครักษ์นายหนึ่งเมื่อเห็นลักษณะของรถม้าแล้ว ตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมา จากนั้นเขาก็พูดกับทหารที่อยู่ข้างกายว่า “พี่ชาย ข้าปวดปัสสาวะ ท่านช่วยคอยระวังภัยให้ขาสักครู่ได้หรือไม่”
ทหารที่ถูกเรียกขมวดคิ้วบ่น “หลิวซาน เจ้านี่ปวดท้องปวดฉี่ทุกวัน น่ารำคาญนัก”
“พี่ชาย ข้าทนไม่ไหวจริงๆ”
เขาพูดพลางแอบหยิบของสิ่งหนึ่งจากอกเสื้อโยนไปให้ทหารยาม ซึ่งอีกฝ่ายรับไว้โดยไม่ทันคิด พอเหลือบมอง
