นเสียงเรียกนั้นก็วิ่งเข้ามาซุกอยู่ในอ้อมอกองค์หญิงหมิงเยว่
ขณะที่สูดดมกลิ่นกายของท่านแม่ เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็พลันนึกถึงท่านอาขึ้นมา หากกลิ่นของท่านอาผสมกับกลิ่นของท่านแม่ คงจะหอมยิ่งกว่านี้เป็นแน่ เสี่ยวอวี่เอ๋อร์จึงเงยหน้าขึ้นกล่าวว่า “เสด็จแม่เพคะ ต่อไปท่านจะให้ท่านอามาเล่นกับข้าได้หรือไม่”
องค์หญิงหมิงเยว่จึงถามว่า “เจ้าชอบท่านอาของเจ้ามากหรอ”
“ชอบเพคะ!”
เสี่ยวอวี่เอ๋อร์รีบตอบอย่างร่าเริง ท่าทางน่าเอ็นดูนั้นทำให้องค์หญิงหมิงเยว่รู้สึกเจ็บแปลบในใจเล็กน้อย นางจึงถามว่า “แล้วเจ้าชอบแม่หรือท่านอามากกว่ากัน”
เสี่ยวอวี่เอ๋อร์จึงพลันชะงักไป ก่อนจะครุ่นคิดด้วยสีหน้า
หลังจากนั้นนางก็เอ่ยตอบอย่างจริงจังว่า “ชอบทั้งท่านแม่และท่านอาเพคะ”
“ข้าถามว่าเจ้าชอบผู้ใดมากกว่ากัน”
“ชอบทั้งคู่เพคะ!”
“ชอบผู้ใดมากกว่ากัน”
“ก็ชอบทั้งคู่นั่นแหละเพคะ!”
“เจ้าเด็กไร้น้ำใจ”
องค์หญิงหมิงเยว่โกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง ร่างใหญ่และร่างเล็กต่างยืนเผชิญหน้ากันเช่นนี้
