่ท่านอามอบให้มาก แต่หากมันแตกนางคงได้ร้องไห้เสียใจแน่ ดังนั้นนางจึงกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นเมื่อกลับไปแล้วเจ้าต้องคืนให้ข้านะ”
“องค์หญิงน้อยโปรดวางใจ”
ดังนั้นเสี่ยวอวี่เอ๋อร์จึงได้ส่งหยกโลหิตให้นางกำนัลไป แต่ทันทีที่นางกำนัลรับหยกโลหิตมา มันก็พลันเปล่งแสงสีแดงขึ้น นางกำนัลรู้สึกได้ถึงความร้อนระอุที่ปรากฏขึ้นบนมือราวกับสัมผัสถูกลูกไฟเข้า
ในชั่วขณะถัดมา หยกโลหิตก็พลันหลุดออกจากมือของนางเอง แล้วกลับไปอยู่ในมือของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์อีกครั้ง
เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็ตื่นเต้นสุด ๆ ในขณะเดียวกันเหล่านางกำนัลและขันทีก็เข้าใจได้ในทันทีว่า ของขวัญที่ท่านอานกงให้นั้นไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เห็น หลังจากกลับมาถึงตำหนักหมิงเยว่ หัวหน้านางกำนัลจึงได้ไปพบกับองค์หญิงหมิงเยว่ แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ออกไปเที่ยวเล่นในตอนกลางวันให้ฟัง
รวมถึงเรื่องที่นางได้พบกับกองทัพหมาป่าฟู่ถูและหลี่เต้าด้วย แน่นอนว่านางได้เล่าเรื่องหยกโลหิตให้องค์หญิงหมิงเยว่ฟังด้วย
“พบกับท่านอานกงอีกแล้วหรือ?”
องค์หญิงหมิงเยว่แสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย หากนางจำไม่ผิด ท่านอานกงเข้าวังมาเพียงไม่กี่ครั้ง แต่ดูเหมือนเสี่ยวอวี่เอ๋อร์จะมีวาสนากับเขามากเกินไปแล้ว
“เสี่ยวอวี่เอ๋อร์”
จากนั้นองค์หญิงหมิงเยว่จึงส่งเสียงเรียกเบา ๆ ครั้งหนึ่ง
“เสด็จแม่”
เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ที่กำลังเล่นหยกโลหิตอยู่ เมื่อนางได้ยิ
