ตั้งแต่แรกเห็น หลังรับมาแล้วนางก็กล่าวอย่างดีใจว่า “ขอบคุณท่านอาเจ้าค่ะ”
ไม่รู้ว่าทำไมเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ถึงได้รู้สึกว่าเมื่อถือหยกโลหิตชิ้นนี้เอาไว้แล้ว ก็เหมือนมีท่านอาอยู่ข้างกาย ทำให้นางอยากจะเข้าใกล้โดยไม่รู้ตัว เมื่อได้ยินเสียงอ่อนหวานของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ขอบคุณเช่นนั้น หลี่เต้าก็พลันยิ้มบางให้ ก่อนเขาจะวางเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ลงบนพื้น
อาจเป็นเพราะได้รับของมาจากหลี่เต้า นางจึงไม่ได้รู้สึกเศร้าเท่าใดแล้ว
“เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ จงกลับไปหามารดาพร้อมกับพวกนางเถิด อาต้องไปแล้ว”
ว่าแล้วหลี่เต้าก็ลูบศีรษะของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์เบา ๆ เสี่ยวอวี่เอ๋อรถือหยกโลหิตไว้ในมือ นางเงยหน้าขึ้นพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า “ท่านอา ท่านต้องมาเยี่ยมขานะ”
“อาจะมาแน่นอน”
หลี่เต้ายืดตัวขึ้นพลางพยักหน้าตอบ หลังจากนั้นเสี่ยวอวี่เอ๋อร์จึงเดินไปพลางหันกลับมามองเป็นระยะ จวบจนกระทั่งนางกำนัลและขันทีพานางเดินห่างออกไปไกล
ในระหว่างทางกลับ เสี่ยวอวี่เอ๋อร์กำหยกโลหิตที่หลี่เต้ามอบให้ไว้แน่น นางกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจไปตลอดทาง นางกำนัลคนหนึ่งเห็นภาพนั้นจึงเอ่ยปากว่า “องค์หญิงน้อยระวังหน่อยเพคะ หากไม่สะดวกให้หม่อมฉันถือหยกก้อนนั้นเจ้าไว้ก่อนดีหรือไม่ หากเผลอทำหลุดมือก็อาจตกแตกเอาได้”
แม้จะไม่รู้ว่าหยกโลหิตนั้นคืออะไร แต่ดูเหมือนมันจะเปราะบางยิ่ง
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเสี่ยวอวี่เอ๋อร์จึงหยุดฝีเท้า นางก้มมองหยกโลหิตในมือ นางชอบของขวัญที
