นี้อาจเรียกได้ว่าเป็นเลือดวิเศษ แต่มันมีค่ามากกว่าเลือดวิเศษทั่วไปที่มีปริมาณเท่ากันนัก อาจกล่าวได้ว่าเป็นสารสกัดจากพลังปราณโลหิตที่หลี่เต้าหลอมรวมขึ้นมา
เพียงแคคุณสมบัติชั่วคราวที่สูญเสียไปก็มีถึงหนึ่งหมื่นแต้มแล้ว กล่าวโดยง่ายคือหากคนทั่วไปสามารถดูดซึมมันได้ทั้งหมดก็จะมีพลังถึงระดับปรมาจารย์ขั้นสูงสุดได้ในทันที แต่แน่นอนว่าคนทั่วไปไม่มีทางย่อยมันได้ทั้งหมด แม้แต่กองทัพหมาป่าฟู่ถูเองก็ไม่อาจทำได้ เพราะความบริสุทธิ์ของมันนั้นสูงเกินไป หากกลืนกินลงไปและบังคับดูดซึมทั้งอย่างนั้นก็จะมีจุดจบเพียงอย่างเดียวนั่นคือร่างระเบิดจนตาย ทว่าการที่หลี่เต้าหลอมรวมสิ่งนี้ขึ้นมานั้นไม่ใช่เพื่อให้เสี่ยวอวี่เอ๋อร์กินหรือดูดซับ
“เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ อาขอมอบสิ่งนี้ให้เจ้า กลับไปให้มารดาของเจ้าช่วยร้อยแล้วเอามาสวมไว้ มันจะช่วยบำรุงร่างกายและปกป้องเจ้าไปพร้อมกัน”
แม้จะไม่สามารถให้เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ดูดซึมพลังปราณโลหิตภายในนั้นได้ แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาโดยธรรมชาติของแก่นแท้พลังปราณโลหิตนี้ก็สามารถช่วยบำรุงร่างกายได้ ขณะเดียวกันภายในแก่นแท้นี้ก็ยังแฝงไว้ด้วยพลังเจตจำนงของหลี่เต้า ตามที่หลี่เต้าได้กำหนดเอาไว้ แก่นแท้ปราณโลหิตจะสามารถใช้พลังของมันเพื่อปกป้องเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ในยามวิกฤตได้
และหากเป็นอันตรายที่มาจากมนุษย์ มันก็จะทำการโจมตีกลับ เมื่อเห็นหยกรูปหยดน้ำโปร่งใสที่หลี่เต้ายื่นมาให้ เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็หลงรักมัน
