“ยอมรับผิด?”
การที่ซุนเซียนยอมรับสารภาพผิดอย่างรวดเร็วและเด็ดขาดเช่นนี้ ทำให้ฮ่องเต้อดกวาดสายตาจ้องไปยังเหล่าขุนนางเบื้องล่างไม่ได้ ไม่นานเขาก็หันกลับมาเอ่ยว่า “เช่นนั้นเจ้ายอมรับความผิดทั้งหมดที่ระบุไว้ในฎีกานั้นใช่หรือไม่?”
ซุนเซียนพยักหน้ารับด้วยสีหน้าสิ้นหวัง “กระหม่อมยอมรับพะยะค่ะ”
ฮ่องเต้พยักหน้าก่อนจะเอ่ยว่า “ในเมื่อเจ้ายอมรับแล้วก็เรียกคนเข้ามา”
เมื่อได้ยินคำสั่งนั้น องครักษ์สวมชุดเกราะติดอาวุธหลายนายก็เดินเข้ามาจากด้านนอก
“จงนำตัวซุนเซียนเข้าคุกหลวง รอจนสอบสวนเสร็จสิ้นแล้วจึงค่อยลงโทษตามความผิด”
“พะยะค่ะ”
ภายใต้การคุมตัวขององครักษ์ติดอาวุธ ซุนเซียนได้ถูกลากตัวออกไปโดยที่เท้าแทบไม่แตะพื้น ก่อนจะถูกพาตัวไปขณะที่เดินผ่านข้างกายหลี่เต้า ซุนเซียนก็ได้รวบรวมกำลังแล้วเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเครียดแค้น
ทั้งหมดนี้เป็นเพราะหลี่เต้า เขาถึงได้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ทว่าหลี่เต้ากลับไม่แม้แต่จะมองตอบสักแวบเดียว เขาไม่ได้สนใจตัวละครเล็ก ๆ เช่นนี้เลยแม้แต่น้อย แต่หากเป็นจวนอัครเสนาบดีที่อยู่เบื้องหลังอีกฝ่าย เขาก็พอจะสนใจอยู่บ้าง หลังจากซุนเซียนถูกนำตัวออกไป ทั้งท้องพระโรงก็ตกอยู่ในความเงียบงัน เหลือเพียงแค่เสียงลมหายใจของเหล่าขุนนาง ในที่สุดฮ่องเต้ก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้นก่อน
“อู่อันกง คนเหล่านี้ใส่ร้ายเจ้า เจ้าคิดว่าควรจะจัดการเช่นไรดี”
ฮ่องเต้กวาดตามองพยานที่ซุนเซียนพามาก่อนจะจั
