ู้เดียว
“เอาละ ล่าช้ามานานมากแล้ว เราจะไม่พูดอะไรให้เสียเวลาอีก”
ทันใดนั้นฮ่องเต้ก็พลันเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง “อู่อันกง จงรับพระบัญชา!”
“พะยะค่ะ”
“เจ้าช่วยชีวิตโอรสทั้งสองของเรา อีกทั้งยังสามารถปราบกบฏที่ถังโจวได้ในเวลาอันสั้น และได้ช่วยแก้ไขเรื่องวุ่นวายที่ถังโจว”
“ต่อเราและต่อต้าเฉียนล้วนแต่เป็นความดีความชอบอันยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจลบเลือนได้ สมควรได้รับรางวัลอย่างงาม”
“ก่อนหน้านี้เจ้าเป็นกงขั้นสาม วันนี้เราจะเลื่อนบรรดาศักดิ์ให้เจ้าใหม่”
“จะขอแต่งตั้งเจ้าเป็นกงขั้นหนึ่งของราชสำนัก ชื่อบรรดาศักดิ์คงเดิม”
“ส่วนตำแหน่งขุนนางนั้น เรารู้ว่าเจ้าไม่สนใจตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยราชองครักษ์ เราจึงจะไม่บังคับเจ้า ให้เจ้าดำรงตำแหน่งผู้ว่าการดินแดนทางใต้ต่อไปเถิด”
กงขั้นหนึ่ง?
เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าขุนนางในท้องพระโรงก็ต่างเผยสีหน้าตะลึงงันออกมา พวกเขาคิดว่าอย่างมากก็คงแต่เลื่อนขั้นเป็นกงขั้นสอง ไม่คิดว่าจะได้รับการแต่งตั้งเป็นกงขั้นหนึ่งเช่นนี้ หากจะยังเลื่อนขั้นขึ้นไปอีก ต่อไปก็เหลือเพียงตำแหน่งอ๋องเท่านั้น หากเป็นวันปกติในยามนี้คงมีผู้คนมากมายออกมาขัดขวางเอาไว้แล้ว
แต่เพราะมีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับซุนเซียนเป็นบทเรียน ชั่วขณะนั้นจึงไม่มีผู้ใดกล้าออกมาขัดขวาง
