ิ่งไว้ได้ตลอด ราวกับไม่มีสิ่งใดสามารถสั่นคลอนจิตใจของเขาได้เลย ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะเขาไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใด ไม่ว่าจะเผชิญกับเรื่องดีหรือร้ายเขาก็ไม่หวั่นเกรง
เพราะตำแหน่งผู้ว่าการดินแดนทางใต้ไม่ใช่ไพ่ใบสุดท้ายของเขา ฐานะอู่อันกงเองก็ไม่ใช่ไพ่ใบสุดท้าย และการสนับสนุนของจ้าวคังกับจ้าวหย่งก็ไม่ใช่ไพ่ใบสุดท้าย แม้แต่ความโปรดปรานของฮ่องเต้เองก็ไม่ใช่ไพ่ใบสุดท้ายของเขาเช่นกัน ไพ่เด็ดที่สุดของเขาคือพละกำลังของตัวเขาเอง ในไม่ช้าร่างไร้วิญญาณเหล่านั้นก็ถูกนำออกไป ส่วนคราบเลือดที่สาดกระเซ็นอยู่บนพื้นนั้น ไม่มีผู้ใดสนใจจะจัดการ ดังนั้นในท้องพระโรงตอนนี้จึงเหลือแค่เพียงหลี่เต้าและเหล่าขุนนางที่ออกมาช่วยพูดแทนซุนเซียนก่อนหน้านี้
ฮ่องเต้มองไปยังคนเหล่านั้นอย่างล้ำลึก ก่อนจะเอ่ยปากถามว่า “พวกเจ้ายังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นทุกคนจึงส่ายหน้าปฏิเสธ ซุนเซียนถูกจับขังในคุกหลวงรอความตายแล้ว หากพวกเขายังจะกล้าพูดอะไรต่ออีก ก็คงจะต้องจบชีวิตน่าอนาถยิ่งกว่าซุนเซียนเสียอีก แม้แต่จวนอัครเสนาบดีที่อยู่เบื้องหลังซุนเซียนก็ยังเป็นเช่นนี้ แล้วพวกเขามีอะไรเล่า?
องค์ชายห้าจ้าวเชียว?
ช่างเถอะ งั้นก็เลิกคิดดีกว่า จ้าวเชียว…
“หากไม่มีแล้วงั้นกลับไปเถิด”
เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนก็ต่างถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก หลังจากนั้นก็เดินกลับไปยังที่เดิมของตนอย่างว่าง่าย สุดท้ายในท้องพระโรงจึงเหลือเพียงหลี่เต้าผ
