เฉียนของเราถูกสถาปนาขึ้นด้วยกำลังทหาร ในตอนที่แย่งชิงบัลลังก์นี้มา ทั้งในและนอกท้องพระโรงล้วนแต่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดของวีรบุรุษ ขุนนาง และฮ่องเต้มากมายแล้ว จะมาถือสาเรื่องเพียงเท่านี้ได้อย่างไรกัน”
“และการกระทำของพวกเจ้าครั้งนี้กลับยกย่องพวกมันเกินไป เรื่องนี้ทำให้เราไม่พอใจอยู่บ้าง”
“ดังนั้นจึงขอลงโทษให้พวกเจ้าทั้งสองคนกักบริเวณสารภาพผิดเป็นเวลาสามวัน”
กักบริเวณสามวัน?
ทั้งคู่เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางมาเป็นเวลาเดือนกว่า คงเป็นการบังคับให้พักผ่อนกระมัง
ทั้งจ้าวคังและจ้าวหย่งต่างเข้าใจถึงความนัยนี้ พวกเขาจึงประสานมือคำนับ “ลูกขอรับการลงโทษพะยะค่ะ”
หลังจากนั้นจ้าวคังและจ้าวหย่งทั้งสองคนจึงได้คืนดาบ ต่อมาสายตาของเหล่าขุนนางในราชสำนักที่มองมายังจ้าวคังและจ้าวหย่งก็เปลี่ยนไป พวกเขาเคยคิดว่าองค์ชายทั้งสองจะสูญเสียโอกาสในการชิงตำแหน่งรัชทายาทไปเพราะความล้มเหลวที่ถังโจว คาดไม่ถึงว่าไม่รู้ทั้งสองคนไปเจออะไรมา แต่แทนที่จะถูกตำหนิ พวกเขากลับได้รับความโปรดปรานอีกครั้ง ทุกคนพากันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เบนสายตาไปมองที่หลี่เต้าอีกครั้ง
เพราะท้ายที่สุดแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างก็ล้วนมีต้นเหตุมาจากเขาทั้งสิ้น ส่วนหลี่เต้าเมื่อต้องเผชิญกับสายตาของทุกคน เขากลับยืนอย่างนิ่งสงบ ไม่หวั่นไหวต่อสายตาของผู้คนมากมาย หรืออาจกล่าวได้ว่าตั้งแต่ย่างเท้าเข้าเมืองหลวงมาจนถึงท้องพระโรงแห่งนี้ เขายังคงรักษาความสงบน
