ามในการต่อสู้มากเท่าไหร่ ไม่จำเป็นต้องใช้ทัณฑ์สวรรค์ เขาก็สามารถปราบอีกฝ่ายได้ด้วยตัวเอง
แต่หากเป็นระดับเทพมนุษย์จริงๆ เขายังคงห่างขั้นอยู่มาก โดยสรุปแล้วตราบใดที่ไม่เจอระดับเทพมนุษย์อย่างแท้จริง แค่ศัตรูทั่วไปเขาก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
เช้าตรู่วันถัดมา
แสงฟ้าสาง หลี่ชิงเอ๋อร์ตื่นขึ้นมาพร้อมกับขยี้ตา นางพูดอย่างงัวเงีย “พี่ชาย ข้าฝันถึงพี่ชายข้าอีกแล้ว”
ในชั่วขณะถัดมา หลี่ชิงเอ๋อร์พลันรู้สึกถึงบางสิ่ง นางจึงเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว หลี่เต้าหยิบน่องไก่ที่ย่างอยู่บนกองไฟขึ้นมาดมดู แล้วยื่นไปตรงหน้าหลี่ชิงเอ๋อร์ “รับไปสิ น่องไก่ที่เจ้าชอบกินตอนเด็กๆ ที่สุด”
“ไม่ใช่ความฝัน!” หลี่ชิงเอ๋อร์ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะพลางกอดหลี่เต้า
“พอเถอะ กินตอนที่ยังร้อนอยู่ แล้วก็ระวังกิริยาหน่อย แสดงความสงางามของเจ้าในฐานะสตรีศักดิ์สิทธิ์ออกมาบ้าง” แม้ว่าน้องสาวในตอนนี้จะน่ารักมาก แต่น้องสาวที่เย็นชาคนก่อนหน้านี้กลับให้ความรู้สึกที่องอาจมากเช่นกัน
หลี่ชิงเอ๋อร์รับน่องไก่มากัดคำหนึ่ง นางย่นจมูกพลางกล่าว “ข้าไม่อยากเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์อะไรทั้งนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ชาย ตอนนี้ข้าคงยังบำเพ็ญอยู่บนภูเขา”
“งั้นรอเรื่องที่ถังโจวจบลง เจ้าก็กลับไปได้”
“ไม่ ข้าจะอยู่เคียงข้างพี่ชาย”
“เคียงข้างข้า? ข้าอยู่ตรงนี้ไม่ต้องมีใครมาเคียงข้างหรอก”
หลี่ชิงเอ๋อร์กล่าวเสียงเบา “แต่พี่ชาย ข้าแอบหนีลงจากเขามา ตอนกลับไปคงจะถูกลงโทษเป
