องไปที่หลีเต้า ดวงตาของเขากวาดมองระหว่างหลีเต้ากับหญิงในชุดนักบวช สมองของเขาหมุนทำงานอย่างรวดเร็ว ในช่วงเวลานั้นอยู่ๆ ก็เข้าใจหลายสิ่งหลายอย่างได้กระจ่างขึ้นมา
ในขณะที่หยางเหยียนกำลังยกกระบี่ขึ้นและจะฟันลงมานั้น ผู้อาวุโสสวีก็รีบร้องตะโกนออกมา “นางยังไม่ตาย! ขามีวิธีช่วยนาง!”
เคร้ง!
คมกระบี่แฉลบผ่านลำคอของผู้อาวุโสสวี ทำให้เลือดสดๆ ไหลออกมาเป็นสาย ตุบ!
ผู้อาวุโสสวีพลันทรุดกายนั่งลงกับพื้น เขาลูบรอยเลือดที่ลำคอแล้วรู้สึกหนาวสะท้านในใจ เกือบแล้ว อีกเพียงนิดเดียวเขาก็จะไม่สามารถรักษาหัวของตัวเองเอาไว้ได้ ข้างมือของเขายังมีกระบี่ที่หักอยู่ชิ้นหนึ่ง
“หัวหน้า…” เมื่อเห็นกระบี่ยาวที่ถูกแสงสีแดงทำลาย หยางเหยียนก็เกาศีรษะด้วยสีหน้าเก้อเขิน
หลีเต้าลดนิ้วลงแล้วหันกลับมาด้วยดวงตาวาบประกาย เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังอารมณ์ไม่ออก “แน่ใจหรือว่าเจ้าไม่ได้โกหก?”
ผู้อาวุโสสวีได้สติกลับมาทันที เขารีบพยักหน้าพูดว่า “ข้าไม่ได้พูดเท็จ นางยังไม่ตาย และข้าก็มีวิธีจริงๆ”
