หลิวเผิงก็ควบคุมยักษ์น้อยผู้ทรงพลังเหล่านั้นให้เข้าโจมตีหลีเต้า
น่าสนใจ หลีเต้าพินิจมองยักษ์น้อยเหล่านั้น ในดวงตาฉายแววอยากรู้อยากเห็นต่อสิ่งแปลกใหม่
แม้กระทั่งตอนที่ยักษ์คนหนึ่งซัดหมัดใส่ใบหน้าเขา เขาก็ยังไม่กะพริบตา
ผัวะ!
ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและยินดีของหลิวเผิง หมัดนั้นก็ซัดเข้าที่ใบหน้าของหลีเต้าอย่างจัง
ทว่าน่าเสียดาย ความยินดีนั้นอยู่ได้ไม่นาน หลังจากนั้นไม่นานนัก สีหน้าของหลิวเผิงก็เปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว
เพราะเมื่อหมัดที่สองถูกซัดออกมา นักรบของเขาก็ตักเข่าลงต่อหน้าหลีเต้า ถูกกดลงกับพื้นอย่างง่ายดายด้วยนิ้วเพียงนิ้วเดียว
“ไม่เลวทีเดียว พละกำลังทางร่างกายล้วนๆ อย่างน้อยก็มีถึงสามพันชั่ง ร่างกายแข็งแกร่งทนทาน ดูเหมือนจะไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกด้วย หากยอดฝีมือระดับเซียนเทียนทั่วไปประมาทก็อาจจะเสียเปรียบได้”
“และดูเหมือนว่าจะยังสามารถสร้างได้จำนวนมากอีกด้วย” หลีเต้าประเมินยักษ์น้อยเหล่านั้น
เมื่อเงยหน้าขึ้นมองไปที่หลิวเผิง เขาก็ยิ้มบางพลางกล่าวว่า “แต่ก็แคไม่เลวเท่านั้นเอง”
หลังพูดจบ เขาก็ยกนิ้วที่กดนักรบไว้กับพื้นขึ้น แล้วดีดนิ้วใส่นักรบผู้นั้นหนึ่งที
ฟุบ!
หลิวเผิงรู้สึกเพียงว่ามีแรงลมที่พัดผ่านข้างหูของตนไป เมื่อเขามองไปอีกครั้งก็พบว่า นักรบเหล่านั้นที่ยืนขวางอยู่ข้างหน้าเขาได้หายไปหมดแล้ว
เขาค่อยๆ หันคอที่แข็งทื่อกลับไปมอง แล้วพบว่านักรบที่สร้างขึ้นมานั้น ถูกนักรบท
