ี่มีสภาพเละเทะไปทั้งร่างพุ่งชนจนกระเด็นออกไปทั้งหมด แต่ละคนล้มนอนอยู่บนพื้น ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้
หลิวเผิงหันกลับมาแล้วกลืนน้ำลาย “เจ้า… เจ้าเป็นใครกันแน่!”
หลีเต้าเอ่ยปลอบว่า “วางใจเถิด เจ้าไม่เหมือนกับพวกเขา เจ้ายังไม่ตายในเร็วๆ นี้หรอก”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ หลิวเผิงก็เริ่มดิ้นรนครั้งสุดท้าย เขาลล้วงเอายันต์ต่างๆ ออกมาจากในอกเสื้อแล้วขว้างไปที่หลีเต้า ตามมาด้วยลูกไฟ กระสุนน้ำ แม้กระทั่งอากาศพิษก็มี
แต่สำหรับหลีเต้าแล้ว มันเหมือนกับกำลังดูการแสดงกายกรรม ในที่สุดเมื่อหลิวเผิงเห็นมือที่วางอยู่บนไหล่ของตนเอง เขาก็กลืนน้ำลายและยอมหยุดการดิ้นรน
เวลาเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง ฤทธิ์ของยักษ์น้อยพลังสูงเมื่อครู่อาจจะหมดลงแล้ว มันมีเสียงลมรั่วดังขึ้น ยักษ์น้อยเหล่านั้นพลันกลับคืนสู่รูปร่างเดิมในเวลาอันสั้น
แต่ทุกอย่างยังไม่จบ หลังจากกลับสู่รูปร่างปกติแล้ว ร่างกายพวกเขาก็ยังคงหดตัวต่อไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายแล้วก็หดตัวจนราวกับเป็นศพแห้งเหี่ยว
ฆ่าศัตรูยี่สิบหกคนได้รับคุณสมบัติ:883
ช่างน้อยนิดน่าสงสาร ดูเหมือนว่าคุณสมบัติไม่ได้คำนวณตามร่างที่แปลงแล้ว แตอย่างไรก็ตาม ยุงถึงจะตัวเล็กก็ยังเป็นเนื้อ
หลังจากควบคุมหลิวเผิงได้แล้ว หลีเต้าก็เปิดทวารทั้งเจ็ดอย่างเต็มที่ และเริ่มค้นหาสมาชิกสำนักปราบสวรรค์ที่ซ่อนตัวอยู่ในหมู่ผู้ลี้ภัย
เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป สมาชิกสำนักปราบสวรรค์ทั้งหมดที่ซ่อนต
