มื่อเห็นว่าฮ่องเต้กำลังอารมณ์ดีอยู่ พวกเขาจึงไม่กล้าเอ่ยปากสักคน
สุดท้ายพวกเขาก็คิดเสียว่า มันเป็นเพียงเสื้อคลุมพญางูสี่เล็บ อีกอย่างก็ยังไม่ได้แต่งตั้งเป็นอ๋องจริงๆ สวมใส่ได้ก็แค่ดูสง่างามเท่านั้น พวกเขาจึงอดทนเก็บความรู้สึกไว้
“กระหม่อมขอขอบพระทัยฝ่าบาทอีกครั้ง”
หลีเต้ารู้สึกประหลาดใจกับเรื่องเสื้อคลุมพญางูสี่เล็บเล็กน้อย แต่มีย่อมดีกว่าไม่มี เขาจึงไม่ปฏิเสธสิ่งที่ได้รับ
หลังจากการพระราชทานรางวัลแก่หลีเต้าจนเสร็จสิ้น ต่อมาฮ่องเต้ก็ฉวยโอกาสนี้ พระราชทานรางวัลให้แก่ผู้มีความดีความชอบในดินแดนทางใต้ทีละคน หลีเต้าก็รับรางวัลแทนคนเหล่านั้น
ไม่นานหลังจากนั้นการพระราชทานรางวัลก็เสร็จสิ้นจนหมด ฮ่องเต้มองดูหลีเต้าแล้วถอนหายใจ สุดท้ายก็ไม่สามารถรั้งตัวหลีเต้าให้อยู่ในเมืองหลวงได้
“หากมีเรื่องอื่นก็ทูลต่อ หากไม่มีก็เลิกประชุมเถิด” เมื่อการประชุมขุนนางมาถึงช่วงสุดท้าย ฮ่องเต้ก็โบกมือพลางตรัส
ครู่หนึ่งผ่านไปเมื่อเห็นว่าไม่มีใครจะทูลอะไรอีก ฮ่องเต้จึงให้สัญญาณแก่จาวจงเพื่อให้ประกาศเลิกประชุม
แต่ในขณะนั้นเอง ที่ด้านนอกพระที่นั่งไท่เหอก็มีเสียงฝีเท้าวุ่นวายดังขึ้นอย่างกะทันหัน
“ทูลฝ่าบาท!”
“มีเรื่องด่วนรายงานจากทั่งโจว”
ไม่นานนักเสียงฝีเท้าก็มาถึงด้านนอกพระที่นั่งไท่เหอ
เมื่อทุกคนหันไปมองก็เห็นเพียงชายคนหนึ่งที่มีคราบเลือดติดตามร่างกาย เส้นผมพันกันยุ่งเหยิง ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล เขาถูกราชองครัก
