้าวเซียวก็ยิ่งดูไม่ดี ไม่เหลือท่าทีหยิ่งผยองเหมือนตอนแรกเลย
“ท่านอู่อันกง ที่ท่านไม่ตอบรับข้า เป็นเพราะรอพี่ใหญ่และพี่รองของข้าอยู่หรือไม่?”
ทันใดนั้นจ้าวเซียวก็นึกอะไรขึ้นได้จึงเอ่ยปากขึ้นมา ในความคิดของเขา การแย่งชิงระหว่างองค์ชายด้วยกันนั้นเปิดเผยชัดเจนแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาที่ทุกคนต้องเลือกฝ่ายแล้ว เขาไม่ได้สนใจองค์ชายสามและองค์ชายสี่เลยแม้แต้น้อย ในสายตาของเขา ทั้งสองคนนี้เป็นเพียงคนไร้ค่า แทบไม่มีภัยคุกคามใดๆ ต่อเขา และหลี่เต้าก็ปฏิเสธเขาไปแล้ว ดังนั้นตอนนี้จึงเหลือเพียงสองทางเลือกเทานั้น
หลังจากที่คิดว่าตนเองเดาทุกอย่างได้แล้ว ใบหน้าของจ้าวเซียวก็กลับมามั่นใจอีกครั้ง เขากล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า
“หากท่านอู่อันกงกำลังรอพวกเขาสองคนอยู่จริง ท่านก็ไม่จำเป็นต้องรออีกต่อไปแล้ว เพราะวันนี้พวกเขาทั้งสองคนไม่มีทางมาได้ ท่านเพิ่งมาถึงอาจจะยังไม่รู้ องค์ชายใหญ่มักจะสนิทกับคนของจวนอัครเสนาบดีมาตลอด ส่วนท่านกับคนของอัครเสนาบดีมีความขัดแยงกันแล้ว เขาจะยอมทิ้งฝั่งนั้นมาหาท่านได้อย่างไร องค์ชายรองยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาเชื่อฟังองค์ชายใหญ่มาโดยตลอด ยิ่งไม่มีทางมาพบท่าน ดังนั้นความจริงแล้วท่านไม่มีทางเลือกมากนัก”
ดูเหมือนเขาคิดว่าตนเองเข้าใจความคิดของหลี่เต้าได้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว จ้าวเซียวจึงแสดงสีหน้ามั่นใจออกมาอีกครั้ง เขาคิดว่าหลังจากที่คาดเดาความคิดได้ถูกต้อง หลี่เต้าก็น่าจะมีปฏิกิริยาบางอย่า
