ด้ยินประโยคแรกซุนเซียนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่เมื่อได้ยินประโยคหลัง เขากลับตึงเครียดขึ้นมาทันที พูดอย่างหวาดหวั่นว่า “ท่านใต้เท้า ขอถามว่าข้าควรจ่ายราคาเช่นไร”
เงาร่างนั้นค่อยๆ กล่าวว่า “ทางทิศตะวันออกของเมืองหลวงสามสิบหลี่ มีหมู่บ้านชื่อชุนหมิง อยู่ที่นั่นมีบ้านของหญิงม่ายที่ขายเต้าหู้ นางเลี้ยงลูกชายไว้หนึ่งคน เจ้าไปพาเด็กคนนั้นมาส่งให้คนในจวนก็พอ”
“ท่าน!” เมื่อได้ยินดังนั้น ม่านตาของซุนเซียนก็หดเล็กลงทันที เพราะคนที่ถูกกล่าวถึงนั้นเขารู้จัก และยังมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเขาอีกด้วย และเด็กคนนั้น…
เมื่อเข้าใจแล้วซุนเซียนก็พูดเสียงสั่นว่า “ท่านใต้เท้า ข้าน้อยเข้าใจแล้ว พอกลับไปข้าจะให้คนพาพวกเขามาส่ง”
เงาร่างนั้นพยักหน้าแล้วไม่พูดอะไรอีก ยังคงจ้องมองผิวน้ำที่ตนกำลังตกปลาอยู่ หลังจากตั้งสติได้ซุนเซียนก็สูดลมหายใจลึกแล้วพูดอีกครั้งว่า “ข้าอยากถามว่า ควรจัดการเรื่องต่อไปอย่างไรดี…”
“ไม่ต้องแล้ว” ก่อนที่ซุนเซียนจะพูดจบ เงาร่างนั้นก็พลันตัดบทเขาเสียก่อน “ในเมื่อเป็นช่วงเวลาที่มีเรื่องวุ่นวายมากมาย ก็ไม่จำเป็นต้องสร้างความขัดแยงเพิ่มอีก”
ซุนเซียนรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงว่าตนเองถึงกับเอาบุตรของตัวเองเข้าไปพัวพัน แต่ผลลัพธ์กลับเป็นเช่นนี้
“ซุนเซียน!” ทันใดนั้นเสียงของเงาร่างก็ทำให้ซุนเซียนสะดุ้งโหยง “จงจำจุดประสงค์ที่แท้จริงของพวกเจ้าไว้”
เมื่อได้ยินดังนั้นซุนเซียนก็ได
