แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เสี่ยวอวิ่นเอ๋อร์ เจ้ายังไม่ลงมาอีกหรือ?”
“อู๋อู๋”
เสี่ยวอวิ่นเอ๋อร์รีบคายมือที่จับชายเสื้อของหลีเต้าอยู่ออก จากนั้นดวงตากลมใสของเด็กน้อยก็เงยขึ้นมองหน้าหลีเต้าอย่างอาลัย ก่อนจะเริ่มไถลตัวลงมา หลีเต้าเองก็ยกมือขึ้นประคองเด็กน้อยโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งเสี่ยวอวิ่นเอ๋อร์ลงถึงพื้น ในใจของหลีเต้าก็รู้สึกว่างเปล่าอย่างประหลาด
“ท่านอา ท่านอา หลานคนเสี่ยวอวิ่นเอ๋อร์จะไปหาเสด็จแม่แล้ว”
เมื่อมองใบหน้าของหลีเต้าคราแรก เสี่ยวอวิ่นเอ๋อร์ตั้งใจจะเรียกว่าพี่ชาย แต่ไม่รู้ว่าทำไมพอคำพูดมาถึงปากกลับกลายเป็นท่านอาไปเสียได้
“ไปเถิด” หลีเต้าลูบศีรษะของเสี่ยวอวิ่นเอ๋อร์โดยไม่รู้ตัว ส่วนเสี่ยวอวิ่นเอ๋อร์เองก็ไม่ได้ขัดขืน กลับหรี่ตาลงและถูไถศีรษะกับมือเขา หลังจากนั้นจึงวิ่งเหยาะๆ กลับไปยังข้างกายองค์หญิงหมิงเยว่
“เสด็จแม่ข้ากลับมาแล้วเพคะ”
“คราวหน้าถ้าเจ้าวิ่งหนีไปอีก เจ้าก็จะไม่ได้ออกไปเล่นข้างนอกอีกแล้วนะ”
“เสด็จแม่ข้าผิดไปแล้วเพคะ”
หลังจากสั่งสอนเสี่ยวอวิ่นเอ๋อร์แล้ว องค์หญิงหมิงเยว่ก็เหลือบมองไปที่หลีเต้าอีกครั้ง ในความคิดของนางนั้นนึกถึงคำพูดของจีหมิงเยว่ก่อนหน้านี้ขึ้นมาทันที
เข้าใกล้เขาหรือ…
แต่นางเป็นถึงองค์หญิง และอีกฝ่ายก็เป็นคนที่ซานเหนียงหมายปอง ในที่สุดหลังจากลังเลอยู่ในใจครู่หนึ่ง นางก็ได้เอ่ยปากว่า “เรื่องวันนี้ข้าติดค้างบุญคุณท่านอู่อันกงเอาไว้หนึ่งครั้ง หากภาย
