ภาคหน้าท่านอู่อันกงมีเรื่องใดต้องการให้ข้าช่วยเหลือก็ส่งคนมาบอกได้”
หลีเต้ามองเสี่ยวอวิ่นเอ๋อร์แวบหนึ่ง แล้วจากนั้นจึงเอ่ยว่า “องค์หญิงทรงมีน้ำใจมาก เรื่องนี้เป็นหน้าที่ที่กระหม่อมควรทำอยู่แล้ว ไม่นับเป็นบุญคุณแต่อย่างใด”
องค์หญิงหมิงเยว่ขมวดคิ้ว “ข้าว่าอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น ถ้ามีเรื่องอะไรก็ส่งคนมาแจ้งข้าได้เลย ตอนนี้ข้ามีธุระขอตัวก่อน”
จากนั้นนางก็ไม่ให้โอกาสหลีเต้าได้ตอบอีก จูงมือเสี่ยวอวิ่นเอ๋อร์หมุนตัวเตรียมจากไปทันที หลังจากหันไปแล้ว เสี่ยวอวิ่นเอ๋อร์ก็อดไม่ได้ที่จะเหลียวหลังมองไปทางหลีเต้าอีกครั้ง จนกระทั่งหายลับไปที่ปลายระเบียงทางเดินถึงได้หันศีรษะกลับมา
หลังจากองค์หญิงหมิงเยว่และเสี่ยวอวิ่นเอ๋อร์จากไปครู่หนึ่ง หลีเต้าก็ได้สติกลับมา เมื่อนึกถึงท่าทีที่ไม่อาจปฏิเสธได้ขององค์หญิงหมิงเยว่เมื่อครู่ บนใบหน้าเขาก็ปรากฏแววประหลาดใจอย่างห้ามไม่อยู่ขึ้นมา ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือไม่ เขารู้สึกว่าในคำพูดของอีกฝ่ายนั้น นอกจากความขอบคุณแล้วยังมีความหมายอื่นแฝงอยู่อีกเล็กน้อย
บุญคุณงันหรือ…
ไม่รู้ว่าองค์หญิงหมิงเยว่จะยังคำนึงถึงน้ำใจนี้หรือไม่ หลังจากที่วันใดวันหนึ่งนางได้รู้ตัวตนที่แท้จริงของเขาแล้ว
หลังองค์หญิงหมิงเยว่จากไป จาวจงก็พาหลีเต้าออกจากวังหลวง ครั้งนี้ตลอดเส้นทางไม่มีความยุ่งยากใดๆ เกิดขึ้น ไม่นานหลังจากนั้นหลีเต้าก็พาเสี่ยวเฮยมาถึงด้านนอกวังหลวง
“หัวหน้า”
“เจ้าหนูหลี”
หลีเต
