นสัญญาเช่นนี้ไปแล้ว แต่ขณะนี้ทางฝั่งนั้นกลับเงียบกริบ เพราะตอนนี้หลีเต้ากำลังอยู่ในช่วงรุ่งโรจน์ การกระโดดออกมาก็แทบไม่ต่างอะไรกับการหาทางตาย
เมื่อหลีเต้าได้ยินคำพูดของฮ่องเต้ ในหัวพลันมีความคิดมากมายผุดขึ้น แต่สุดท้ายทั้งหมดก็รวมเป็นคำพูดเดียว “ความดีความชอบของกระหม่อมไม่คู่ควรกับคำชม ขอเพียงแค่แคว้นต้าเฉียนสงบสุขก็พอแล้วพะยะค่ะ”
เมื่อเทียบกับการขอรางวัล หลีเต้าชอบให้คนอื่นมอบให้เองหรือไม่ก็ลงมือคว้ามันมาเองมากกว่า ยิ่งไปกว่านั้นแม้เขาจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องราชสำนักมากนัก แต่ก็พอจะเข้าใจจิตใจของผู้เป็นฮ่องเต้อยู่บ้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ได้รู้ถึงชื่อเสียงของฮ่องเต้ เขาก็รู้สึกว่าการไม่ขออะไรเลยดีกว่าการได้รับมากเกินไป
แน่นอนว่าหลังจากได้ยินคำพูดของหลีเต้าแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของฮ่องเต้ก็ยิ่งกว้างขึ้น จากนั้นเขาจึงเอ่ยปากว่า “ตอนนี้ต้าเฉียนสงบสุขเรียบร้อยดี ดังนั้นแล้วอู่อันป๋ออย่าได้เกรงใจเลย สิ่งที่เราพูดเป็นความจริง เจ้าอย่าคิดว่าเรากำลังหยั่งเชิงอะไร”
หลีเต้าประสานมือคำนับ “ฝ่าบาท กระหม่อมไม่มีความต้องการใดๆ”
เมื่อเห็นท่าทางจริงจังของหลีเต้า ฮ่องเต้ก็ลูบเคราที่คางของตนแล้วจากนั้นจึงพูดอย่างเชื่องช้าว่า “ตั้งแต่อดีตกาล ต้าเฉียนมีธรรมเนียมการพิจารณาความดีความชอบและให้รางวัล มีความดีก็ได้รับรางวัล มีความผิดก็รับโทษ ในเมื่ออู่อันป๋อไม่ยอมเอ่ยปากเช่นนั้นแล้ว เจ้าก็อย่าได้โทษเราท
