ดมา เขาพลันลงมือ เป็นการแทงกระบี่อย่างเรียบง่ายพุ่งเข้าใส่หลี่เตา แต่พร้อมกับการแทงกระบี่ครั้งนี้ เจตจำนงกระบี่ทั้งหมดที่พันรอบร่างของเขาก็ได้รวมตัวกันบนกระบี่ในพริบตา
เมื่อเห็นดังนั้น หลี่เตาก็ไม่รอช้าอีกต่อไป เขาลงมือทันที เช่นเดียวกันเขาไม่ได้ใช้กระบวนท่าที่ซับซ้อน มีเพียงเจตจำนงแห่งง้าวบริสุทธิ์ที่เขาพัฒนาขึ้นมาเองเมื่อครั้งก่อนเท่านั้น
เพียงชั่วพริบตา กระบี่ยาวและง้าวมังกรทมิฬก็เข้าปะทะกัน ทันใดนั้นประกายสีเขียวและแสงสีแดงเจิดจ้าก็ระเบิดออกมาระหว่างทั้งสองคน ท่วมท้นทั้งคู่ในพริบตา หลังจากนั้นคลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็แผขยายออกไปโดยรอบ
ภายใต้คลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้ จ้าวจงจำต้องยกมืออีกข้างขึ้นมาแล้วใช้สองมือรักษาม่านพลังเอาไว้เพื่อป้องกันคลื่นกระเพื่อมเหล่านี้
ไม่ไกลออกไป ซุนเชียนมองไปยังด้านนอกม่านพลังด้วยความหวาดกลัวยิ่ง ในใจเขาคิดว่าโม่อู๋หมิงคงไม่ได้สังหารอู่อันป๋อไปแล้วกระมัง? หากเป็นเช่นนั้นคงจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่
หยางหลินในตอนนี้ก็มองดูด้วยสีหน้าเป็นกังวลเช่นกัน แต่ในตอนนั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นหยางเหยียนที่อยู่ด้านข้างกำลังงีบหลับ จึงอดไม่ได้ที่จะเข้าไปตบอีกฝ่ายทีหนึ่ง
“เจ้าลูกกระต่ายไร้สำนึก เจ้าหนูหลี่ไม่รู้เป็นตายอย่างไร เจ้ายังมีอารมณ์มานอนหลับอีก”
หยางเหยียน “…”
ก็แค่ผู้ที่อยู่ในระดับกึ่งมหาราชาปรมาจารย์เท่านั้น จะต้องกังวลกับเรื่องพวกนี้ด้วยหรอ? ยังไม่ต้องพู
