ดถึงระดับกึ่งมหาราชาปรมาจารย์ ต่อให้ผู้ที่อยู่ระดับมหาราชาปรมาจารย์จะมาเองแล้วจะทำอะไรได้เล่า แต่เขารู้ว่าหยางหลินไม่รู้เรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงได้แต่อดทน
สถานการณ์เดียวกันนี้ก็เกิดขึ้นกับเถียซานเหนียงและองค์หญิงหมิงเยวเช่นกัน องค์หญิงหมิงเยวถาม
“ซานเหนียง เจ้าไม่ห่วงพี่ชายหลี่ผู้เป็นดวงใจของเจ้าหรอ?”
เถียซานเหนียงกวาดตามองแวบหนึ่งแล้วจากนั้นก็กล่าวด้วยรอยยิ้มบาง
“หมิงเยว เจ้าดูต่อไปก็จะรู้เอง”
เมื่อเวลาผ่านไป คลื่นกระเพื่อมนี้จึงสงบลง หลังจากนั้นร่างของหลี่เตาและโม่อู๋หมิงก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้าผู้คนอีกครั้ง เมื่อมองเห็นได้ชัดเจนแล้ว ทุกคนจึงพบว่าทั้งสองที่เพิ่งประมือกันเมื่อครู่ ตอนนี้ได้ยืนห่างกันหลายวาแล้ว
โม่อู๋หมิงทิ้งหมวกไม้ไผ่ลงพื้น เผยให้เห็นเส้นผมที่สยายออก มือถือกระบี่ยาวนิ่งอยู่ ส่วนหลี่เตากำง้าวมังกรทมิฬไว้ด้วยมือเดียว สายตามองไปยังอีกฝ่ายอย่างสงบนิ่ง
