าด้วยสีหน้าประหลาดใจ เมื่อได้สติกลับมา เขาก็รีบแสดงท่าทีเคารพต่อหลี่เตาแล้วกล่าวว่า
“คุณชาย ท่านพาแขกผู้มีเกียรติเข้ามาก่อนเถิด บ่าวจะไปแจ้งนายท่านเดี๋ยวนี้”
“หัวหน้า เชิญเข้ามาเถิด”
หลังจากเข้าสู่จวนไท่ผิงกง พวกเขาเดินผ่านระเบียงทางเดินยาวและเรือนหลายหลัง
“ที่นี่มีคนมากมาย สถานที่ใหญ่โตและงดงามเหลือเกิน” จิวเอ๋อร์เอ่ยชื่นชมอย่างอดไม่ได้ขณะที่เดินไปตามทาง เมื่อเปรียบเทียบจวนอันหยวนป๋อกับจวนไท่ผิงกงแล้วนั้น นับเป็นคนละระดับกันโดยสิ้นเชิง ตลอดทางมีบ่าวไพร่เดินสัญจรไปมาไม่ขาดสาย
เมื่อได้ยินดังนั้น หยางเหยียนจึงมองไปที่หลี่เตาแวบหนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า
“คุณหนูจิวเอ๋อร์ไม่ต้องอิจฉาหรอก ด้วยความสามารถของท่านหัวหน้า สักวันต้องมีจวนที่ดีกว่านี้แน่นอน”
หลังจากเดินไปได้สักพัก ทุกคนก็มาถึงห้องโถงใหญ่สำหรับต้อนรับแขกของจวนไท่ผิงกง ทันทีที่เดินเข้าไปในนั้น หลี่เตาก็เห็นว่ามีผู้คนมากมายยืนรออยู่ในลานแล้ว ท่ามกลางคนเหล่านั้น ผู้ที่ยืนอยู่ตรงกลางกลุ่มคือหยางหลินที่ไม่ได้พบกันมานาน
เมื่อสังเกตเห็นคนที่เพิ่งเข้ามา ใบหน้าของหยางหลินก็เผยความตื่นเต้นออกมาอย่างไม่อาจระงับได้ เขากางแขนออกแล้วเดินเข้ามาหาอย่างกระตือรือร้น
หลังจากเห็นท่านปู่ของตน หยางเหยียนก็รู้สึกประหม่าอยู่บ้าง แต่เมื่อเขาเห็นท่านปู่เป็นฝ่ายแสดงความกระตือรือร้นเช่นนี้ ความประหม่าในใจก็สลายหายไปในทันที ‘ท่านปู่ยังรักเขาอยู่’
“ท่านปู่!”
หยางเห
