ออกมาจากค่ายนักโทษประหาร ยังไม่มีอะไรเลย
เมื่อมาถึงหน้าประตูเมือง หลังจากผ่านการตรวจสอบอย่างง่ายโดยยามที่ประตู ทั้งห้าคนก็เข้าไปในเมืองหลวง
“หัวหน้า พวกเราจะไปที่ไหนกันก่อน?” หยางเหยียนหันมาถามหลังจากที่พวกเขาเข้าเมืองหลวงมาแล้ว
“ไม่ง่ายเลยกว่าจะมาที่เมืองหลวง ไปเยี่ยมท่านหยางก่อนดีกว่า แล้วก็พาเจ้ากลับไปดูบ้านด้วย”
เนื่องจากเป็นการกลับบ้านตัวเอง หยางเหยียนจึงพาหลี่เตามาถึงเขตตะวันออกของเมืองหลวงอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานหลังจากนั้น ประตูใหญ่สีแดงชาดก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าพวกเขา บนประตูใหญ่สีแดงชาดนั้นยังแขวนป้ายไม้อยู่แผ่นหนึ่ง
“จวนไท่ผิงกง”
“หัวหน้า ถึงแล้ว!”
หลังจากหยุดอยู่ที่หน้าประตู หยางเหยียนก็ลงจากหลังม้า เขาเดินมาที่หน้าประตูใหญ่แล้วเคาะประตูอย่างแรงสองสามครั้ง ไม่นานหลังจากนั้น ประตูก็เปิดออก เผยให้เห็นชายชราคนหนึ่งอายุราวหกสิบกว่าปี สวมชุดพ่อบ้านผู้ดูแล
“ท่านคือ…” ชายชรามองไปที่หยางเหยียน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
“พ่อบ้านหลิว ข้าเอง”
หลังจากหยางเหยียนเอ่ยปาก ชายชราถึงได้มีสีหน้านึกออกขึ้นมา แล้วรีบพูดอย่างตื่นเต้นว่า
“คุณชายกลับมาแล้ว!”
“ท่านปู่ของข้าอยู่ในจวนหรือไม่”
“อยู่ขอรับ รีบเข้ามาเถิด”
จากนั้นชายชราก็เหลือบมองไปยังหลี่เตาและกลุ่มคนที่ลงมาจากรถม้าด้านหลังเขา
“คุณชาย พวกเขาคือ…”
หยางเหยียนโน้มตัวมากระซิบข้างหูพ่อบ้านชรา ในชั่วขณะถัดมา พ่อบ้านชราก็เบิกตากว้าง เขามองไปยังหลี่เต
