งหลินก็เลิกคิ้วขึ้น
“เจ้าแน่ใจหรือว่าครั้งนี้เพียงแค่รายงานตัวธรรมดา ก็จะสามารถแก้ไขปัญหาได้?”
หลี่เตายักไหล่
“ทหารมาใช้ขุนพลต้าน น้ำมาใช้ดินกัน [1]”
“เจ้าหนุ่ม เจ้า…” เมื่อเห็นหลี่เตายังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง หยางหลินจึงถามเสียงเบา “ข้อมูลที่รายงานขึ้นไปยังราชสำนักเป็นเรื่องเท็จหรือ?”
“เป็นไปได้อย่างไร?”
“ถ้าเช่นนั้น…”
“ท่านหยางวางใจได้”
เมื่อเห็นหลี่เตามั่นใจเช่นนั้น หยางหลินจึงพยักหน้าและไม่ถามอะไรอีก
“เอาละ เจ้ามาเยือนครั้งแรก ข้าจะแนะนำคนในครอบครัวให้รู้จัก!”
หลังจากพาหลี่เตามาถึงหน้าห้องโถงที่มีกลุ่มคนยืนอยู่ หยางหลินก็โอบไหล่หลี่เตาแล้วแนะนำว่า
“นี่คือเจ้าหนูตระกูลหลี่ที่ข้าเคยเล่าให้พวกเจ้าฟัง ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นอู่ฮั่นป๋อจากฝ่าบาท ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้ว่าการดินแดนทางใต้ เก่งกว่าพ่อของพวกเจ้าอย่างมากมายนัก”
หลายคนสบตากันแล้วเตรียมจะคำนับทันที แมว่าพวกเขาจะมีบรรดาศักดิ์ติดตัว บางคนก็มีตำแหน่งทางราชการ แต่เมื่อเปรียบเทียบกับตำแหน่งผู้ว่าการดินแดนทางใต้แล้วนั้น ก็นับว่าเป็นอะไรเลย นี่เป็นตำแหน่งที่มีอำนาจจริงๆ
“ไม่ต้องหรอก”
หยางหลินเป็นสหายรักของท่านปู่เขา ลูกหลานของหยางหลินก็ถือเป็นผู้อาวุโสกว่าเขา และถึงแม้จะไม่มีสถานะนี้ แต่ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหยางหลินก็ไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองเช่นนั้น
เมื่อเห็นสายตาของลูกชายและลูกสะใภ้ที่มองมา หยางหลินก็ยิ้มพลางกล่าวว่า
“ใน
