ดท่านถึงต้องจากไป?”
“ท่านไม่ได้บอกว่าจะอยู่ดูแลพวกเราสักระยะหรอกหรือ?”
ฉูจ้าวพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ก่อนหน้านี้ข้าคิดว่าดินแดนทางใต้นั้นอันตรายนัก จึงได้คุ้มกันพวกเจ้ามา แต่บัดนี้ภายใต้การปกครองของท่านผู้ว่าการหลี่ ดินแดนทางใต้ได้เปลี่ยนไปจากวันวานแล้ว ข้าจะมีเหตุผลอันใดให้อยู่ต่อ”
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรอีก
จากนั้นฉูจ้าวก็กล่าวอีกว่า “พอเถอะ ข้าแค่จากไปไม่ใช่ตาย เหตุใดต้องมาทำตัวเป็นสาวน้อยเช่นนี้กัน”
ในตอนนั้นหลี่เต้าก็ได้เอ่ยปากขึ้นมาว่า “อาจารย์ฉู ท่านเดินทางมาอย่างยากลำบาก อยู่ต่ออีกสักสองสามวันก็ไม่เสียหายอันใด”
เมื่อเผชิญหน้ากับศิษย์จากสำนักเหวินหัว ฉูจ้าวสามารถสั่งสอนได้ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับหลี่เต้าผู้ที่ทำให้เขาบรรลุธรรม กลับไมอาจทำเช่นนั้นได้
ฉูจ้าวส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ไม่ใช่ว่าข้าไม่เต็มใจอยู่ต่อ หากเป็นไปได้ ข้าเองก็อยากนั่งสนทนาธรรมกับท่านผู้ว่าการหลี่
“เพียงแต่หลังจากรู้แจ้งก่อนหน้านี้ ข้ารู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งที่ข้าควรจะทำเสียที
“ความรู้และการกระทำเป็นหนึ่งเดียว ข้ามีชีวิตอยู่มาเกินร้อยปีแล้ว คราวนี้ข้าจะพิสูจน์ความรู้ด้วยการกระทำ และถือโอกาสทะลวงด่านที่มีอยู่ในปัจจุบัน ดังนั้นที่ขอตัวลาก็เพื่อเรื่องนี้โดยเฉพาะ”
หลี่เต้าตกตะลึงและอดถามไม่ได้ว่า “อาจารย์ฉู เมื่อครู่นี้ท่านยังไม่ได้บรรลุหรือ?”
“เปล่า”
“ไม่ทราบว่าข้าจะขอถามเกี่ยวกับระดับการบำเพ็ญของท่านไ
