ควรอยู่แล้ว
เวลาเจ็ดวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ณ เมืองเทียนหนาน ดินแดนทางใต้ หอโถงของจวนผู้ว่าการ
“ท่านผู้ว่าการ ไท่ผิงกงส่งจดหมายตอบกลับมาแล้วขอรับ”
หลี่เต้ากำลังนั่งดื่มชาอยู่ในห้องโถงทันใดนั้น เฉินโหยวก็เดินเข้ามาจากด้านนอกพร้อมยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้
หลังจากรับจดหมายมาเปิดอ่านดูสักครู่ หลี่เต้าก็ขมวดคิ้ว สีหน้าดูแปลกประหลาดอยู่บ้าง
เฉินโหยวถามขึ้น “หัวหน้า มีปัญหาอะไรหรือขอรับ?”
หลี่เต้าเงยหน้าขึ้นกล่าวว่า “เฉินโหยว ข้าจำได้ว่าเจ้าเคยไปที่เมืองหลวงมาก่อน เจ้าเคยได้ยินเกี่ยวกับสำนักเหวินหัวหรือไม่”
แม้ว่าเขาจะเป็นคนเกิดและเติบโตในเมืองหลวงก็ตามแต่หากพูดถึงหอนางโลม โรงเตี๊ยม เขาสามารถพูดได้เจ็ดแปดส่วนแต่สถานที่อย่างสำนักศึกษานั้นไม่เหมาะกับสถานะคุณชายเสเพลของเขา
“สำนักเหวินหัว?”
สีหน้าของเฉินโหยวเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ท่านผู้ว่าการ ท่านถามเรื่องนี้ทำไมขอรับ?”
หลี่เต้าโยนจดหมายไปให้พลางกล่าวว่า “ท่านหยางบอกว่าราชสำนักส่งขุนนางจากสถานที่ที่เรียกว่าสำนักเหวินหัวมาให้พวกเรา”
เฉินโหยวเปิดจดหมายอ่านแล้วสีหน้าของเขาก็ดูไม่เป็นธรรมชาติในทันที
“เป็นอย่างไร? สำนักเหวินหัวมีปัญหาอะไรหรือ?”
เฉินโหยวส่ายหน้าก่อนจะเอ่ยตอบ “สำนักเหวินหัวไม่มีปัญหา แต่คนที่อยู่ข้างในมีปัญหา”
“คนมีปัญหา? เหตุใดจึงพูดเช่นนั้น”
เฉินโหยวไม่ได้ปิดบัง เขาเล่าสถานการณ์ของสำนักเหวินหัวออกมาตามตรงหลังจากฟังจบ หลี่เต้าก็อดไม่ได้ที่
