กู่หยกขาวลอยละล่องออกไปทันที เหมียวเมี่ยวซินตกใจรีบยื่นมือออกไปรับอย่างรวดเร็ว “ก็ให้ตัวน้อยนี่ติดตามเจ้าไปชั่วคราวแล้วกัน”
หลังจากราชันกู่หยกขาวตกลงบนมือของเหมียวเมี่ยวซิน มันก็ตื่นจากการหลับใหลทันที มันกำลังจะไต่กลับไปตามกลิ่นอายของหลี่เต้าโดยสัญชาตญาณ แต่เพียงแค่หลี่เต้าคิดในใจ ราชันกู่หยกขาวก็หยุดลงอย่างน่าสงสารยิ่ง
ทันใดนั้นมันดูเหมือนจะค้นพบบางสิ่ง หลังจากดมกลิ่นบนตัวเหมียวเมี่ยวซิน ดวงตาเล็กของมันก็เปล่งประกายแล้วนอนลงอย่างสงบอีกครั้ง เนื่องด้วยติดตามหลี่เต้ามาเป็นเวลานาน บนตัวของเหมียวเมี่ยวซินจึงติดกลิ่นอายบางส่วนของหลี่เต้ามา
หลังจากโน้มน้าวให้เหมียวเมี่ยวซินจากไปแล้ว หลี่เต้าก็นั่งอยู่ในโถงใหญ่เพียงลำพัง จากนั้นเขาหยิบง้าวใหญ่ออกมาอีกครั้ง
เมื่อมองดูง้าวขนาดใหญ่พันด้วยลวดลายมังกรที่มีสีดำสนิททั้งเล่ม หลี่เต้าก็ตัดสินใจที่จะเรียกมันว่า ง้าวมังกรทมิฬ ถึงอย่างไรมันก็ได้หลอมรวมเข้ากับง้าวมังกรทมิฬเล่มก่อนของเขาแล้ว การจะถือว่ามันเป็นง้าวมังกรทมิฬที่ผ่านการปรับปรุงมาแล้วจึงไม่มีปัญหาแต่อย่างใด
ในขณะนั้นเขานึกถึงเรื่องจิตวิญญาณที่เถี่ยซานเหนียงเคยกล่าวถึง พอคิดมาถึงตรงนี้ หลี่เต้าก็นึกถึงเรื่องเล่าในตำนานเกี่ยวกับการหลั่งเลือดรับนายโดยสัญชาตญาณ ขณะที่คิดเขาก็ตั้งจิต ทำให้เลือดวิเศษก้อนหนึ่งมารวมตัวกันในฝ่ามือ
จากนั้นเขาก็วางเลือดวิเศษลงบนง้าวมังกรทมิฬ แต่หลังจากผ่านไปสักพัก เข
