องคิดดู ใครบ้างที่ไม่อยากขี่หมาป่ายักษ์ออกรบ เมื่อเห็นทหารกองทัพฝูถูกระตือรือร้นอยากจะลอง หลี่เต้าก็ยิ้มน้อยๆ “เอาละ ไปเลือกคู่หูของตัวเองได้”
แม้ว่าในสายตาของคนส่วนใหญ่หมาป่าจะไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยง แต่ในสายตาของทหารกองทัพฝูถู แม้แต่ลูกธนูสักดอกก็ยังเป็นสิ่งที่พวกเขาผูกพัน ยิ่งเป็นม้าศึกที่สำคัญที่สุดรองจากตัวเองด้วยแล้วก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย
หลังได้รับคำสั่งจากหลี่เต้า ทหารกองทัพฝูถูที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีก็เริ่มเคลื่อนไหว กระโดดลงไปในหุบเขาทันที
ที่ด้านข้างเสวี่ยปิงและจางเมิ่งกับคนอื่นๆ มองด้วยความอิจฉา “หัวหน้า แล้วพวกเรา…”
“วางใจเถิด พวกเจ้าก็มีสัตว์พาหนะของพวกเจ้าเช่นกัน”
หมาป่าธรรมดาจับคู่กับทหารทั่วไปในกองทัพฝูถู ส่วนเขาจัดการให้คนเก็บราชาหมาป่าบางตัวไว้ พวกราชาหมาป่าเหล่านี้มีศักยภาพมากกว่าจึงจะเหมาะสมกับพวกผู้บัญชาการอย่างจางเมิ่ง
ส่วนสวีหู่แม่ทัพใหญ่คนนี้… ดูร่างกายอันใหญ่โตของสวีหู่สิ แม้แต่หมาป่าที่ผ่านการปรับสภาพแล้วก็ไม่เหมาะที่จะให้เขาควบคุม
มีเพียงเจ้าเสือซึ่งเป็นราชาสัตว์เท่านั้นที่เหมาะกับเขา อย่างไรเสีย หนึ่งคนหนึ่งเสือก็สนิทสนมกันอย่างใกล้ชิดจึงให้พวกเขาอยู่ด้วยกันเถิด
ส่วนตัวหลี่เต้าเองยิ่งไม่จำเป็นต้องมี เสี่ยวเฮย เสี่ยวไป๋ ถูกเขาเลี้ยงดูด้วยเลือดวิเศษมาตั้งแต่เล็กจนถึงปัจจุบัน หากพูดถึงเรื่องศักยภาพอาจจะแข็งแกร่งกว่าเจ้าเสือซึ่งเป็นราชาสัตว์แห่งเขาหมื่นลี้ไป
