มากทีเดียว เอาตัวใดตัวหนึ่งมาเป็นสัตว์พาหนะก็เพียงพอแล้ว
ที่สำคัญกว่านั้น ด้วยพลังของเขา สัตว์พาหนะมีหน้าที่เพียงช่วยเหลือเท่านั้น ส่วนใหญ่ยังต้องพึ่งตัวเขาเอง
อาจเป็นเพราะทั้งหมาป่าและกองทัพฝูถูต่างมีเลือดวิเศษอยู่ในร่างกาย ทำให้การติดต่อระหว่างทั้งสองฝ่ายเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่ถึงครึ่งชั่วยามกองทัพฝูถูสองพันนายต่างก็มีคู่หูของตัวเอง
ไม่จำเป็นต้องมีคนสอน หนึ่งคนหนึ่งหมาปาก็เข้าแถวเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย นอกจากผลของเลือดวิเศษแล้ว เหตุผลสำคัญที่สุดยังเป็นเพราะความมีวินัยของฝูงหมาป่าเอง
เมื่อเห็นทุกคนพร้อมแล้ว หลี่เต้าก็เอ่ยขึ้นว่า “ต่อไปนี้พวกเจ้าทุกคนจะมีเวลาหนึ่งเดือนในการปรับตัวเข้ากับคู่หูของพวกเจ้า”
“หลังจากหนึ่งเดือน ข้าจะมาตรวจสอบผลลัพธ์ด้วยตัวเอง หวังว่าพวกเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง”
เมื่อคำพูดของหลี่เต้าจบลง ทหารกองทัพฝูถูทั้งสองพันนายก็ตะโกนพร้อมกันว่า “ขอท่านผู้ว่าการวางใจ!”
จากนั้นฝูงหมาปาก็ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง พวกมันเองก็หอนตอบรับคำพูดนั้นเช่นกัน
เมื่อเห็นภาพนี้หลี่เต้าก็พยักหน้า เขาหันกลับไปมองเสวี่ยปิงและจางเมิ่งก่อนจะพูดว่า “ต่อไปที่นี่ก็ฝากพวกเจ้าแล้ว”
เสวี่ยปิงพยักหน้าหนักๆ พลางกล่าวว่า “หัวหน้าวางใจได้”
“จริงสิ สวีหู่ เจ้ามาทางนี้หน่อย”
เมื่อสวีหู่ได้ยินเสียงเรียก เขาก็เดินเข้ามาอย่างรู้หน้าที่ ยิ้มซื่อๆ พลางกล่าวว่า “หัวหน้า”
หากพูดว่าตอนแรกสวีหู่
