ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ยอมสูญเสียมากขนาดนี้
ขณะคิดเขาหยิบขวดใบหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ แล้วเทยาลูกกลอนในขวดเข้าปากทั้งหมด
จากนั้นกระแสความร้อนก็ปรากฏขึ้นในร่างกายของเขา ซ่อมแซมความเสียหายที่เกิดขึ้น
ยาลูกกลอนเหล่านี้เป็นสิ่งที่หลี่เต้าสั่งให้เหล่ากุ่ยใช้ยาบำรุงต่างๆ ปรุงขึ้นมาโดยเฉพาะ เพื่อรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้
เมื่อสีหน้าฟื้นคืนมาบ้างแล้ว หลี่เต้าก็เดินออกจากที่พักชั่วคราวนั้น หลังจากพบเสวี่ยปิงและจางเมิ่งเขาก็สั่งให้ทั้งสองยกโอ่งน้ำออกมาจากกระท่อมไม้
“ต่อไป จงป้อนยาวิเศษในโอ่งนี้ให้หมาปาทุกตัว”
เมื่อเห็นยาวิเศษจำนวนมากในโอ่ง เสวี่ยปิงและจางเมิ่งทั้งสองคนก็กลืนน้ำลาย
พวกเขาเติบโตมาถึงทุกวันนี้ได้ก็เพราะอาศัยยาวิเศษเหล่านี้เป็นหลัก
แต่พวกเขาเข้าใจดีว่าหมาป่าที่จับมาเหล่านั้นคือตัวเอกของงานวันนี้ พวกเขาไม่มีสิทธิ์ดื่ม
หลังจากนั้นทั้งสองก็จัดการให้ลูกน้องเริ่มป้อนยาวิเศษในโอ่งให้หมาป่าทีละอึก
แต่เมื่อเริ่มทำการป้อนยา ทุกคนกลับพบว่าไม่จำเป็นต้องบังคับอะไร เพียงแค่ได้กลิ่นยาวิเศษ หมาป่าก็ลดความระแวดระวังลง และเข้ามาดื่มยาวิเศษเองโดยที่ไม่ต้องลงมือทำอะไรเลย
“หัวหน้า” ทันใดนั้นสวีหูก็พาเจ้าเสือมาเบื้องหน้าหลี่เต้าโดยไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อใด
“มีอะไรหรือ?”
หลี่เต้าหันไปมองเห็นสวีหูยิ้มเขินพลางเกาศีรษะ “เจ้าเสือบอกว่า มันก็อยากดื่มน้ำพวกนั้นด้วย”
เมื่อได้ยินดังนั้นหลี่เต้าก็เอียงศีรษะมอง เห็นเ
