หมด
“สมแล้วที่เป็นหัวหน้า” จางเมิ่งกับเสวี่ยปิงสบตากันเผยสายตาที่มีเพียงบุรุษเท่านั้นที่เข้าใจ
ในที่นั้นมีเพียงโจวเซิงที่ขมวดคิ้วแน่น เอ่ยปากว่า “ท่านผู้ว่าการ เช่นนั้นก็หมายความว่าตอนนี้ นอกจากสำนักปีศาจเลือดแล้ว พวกเรายังมีศัตรูที่มีกำลังไม่ธรรมดาเพิ่มขึ้นอีกสองฝ่าย นี่อาจไม่เป็นไปตามแผนที่พวกเราวางไว้ก่อนหน้านี้”
แผนก่อนหน้านี้คือใช้เมืองเทียนหนานเป็นศูนย์กลาง ค่อยๆ ขยายอำนาจออกไป จัดระเบียบดินแดนทางใต้ทีละนิด
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าแค่เริ่มต้นก็สร้างความเป็นศัตรูกับสามฝ่ายที่ทรงอิทธิพลที่สุดในดินแดนทางใต้เสียแล้ว
ปรมาจารย์กู่ กองทัพกบฏ และผู้ฝึกตนสายมาร ทั้งสามฝ่ายนี้ไม่มีฝ่ายใดที่จะรับมือได้โดยง่าย
แม้ว่าจากที่หลี่เต้ากล่าว ฝั่งของพวกเขาจะมีกำลังของตระกูลเหมียวเพิ่มขึ้นมา แต่หลังจากสูญเสียหมู่บ้านสายลมและหมู่บ้านสายฟ้าไปแล้ว ก็เหลือเพียงตระกูลเหมียวที่บอบช้ำเท่านั้น ประโยชน์ที่แท้จริงไม่ได้มากอย่างที่คิดไว้
หลี่เต้าแสดงความเข้าใจต่อคำพูดของโจวเซิง
แต่ความจริงแล้วแผนการไม่สามารถตามการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ได้ทัน
เหมือนกับตอนที่อยู่ที่ชนเผ่าเป่ยหมานนั่นแหละ เขาตั้งใจจะค่อยๆ สั่งสมความดีความชอบทางทหารเพื่อไต่เต้าขึ้นไปทีละน้อย
ใครจะคิดว่าเพิ่งไปถึงชนเผ่าเป่ยหมานก็จะเจอสงครามใหญ่เข้าให้ ทำให้เขาพุ่งทะยานขึ้นสู่ความสำเร็จอย่างรวดเร็ว
ดังนั้นในมุมมองของหลี่เต้าตอนนี้ การสร้างศัตรู
