านผิดหวังเสียแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นสีหน้าของหลี่เต้าไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก เพียงแต่ใช้สายตาของเขามองพินิจเหมียวโฮ่วและเหมียวอี้แวบหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าพูดว่า “ผู้อาวุโสสูงสุดไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น การเดินทางครั้งนี้ข้าได้รับการสนับสนุนจากหมู่บ้านเมฆาของพวกท่านก็ถือว่าไม่เสียเที่ยวแล้ว” เขาพูดพลางจิบชาหนึ่งอึก ยิ้มบางกล่าวว่า “อีกอย่าง ชาหมู่บ้านเมฆาของพวกท่านก็ไม่เลว”
เมื่อได้ยินประโยคหลังเหมียวหรงถึงกับตะลึงไปชั่วขณะจากนั้นก็หัวเราะอย่างอดไม่ได้ “ท่านผู้ว่าการวางใจได้ หลังจากท่านเป็นแขกที่หมู่บ้านเมฆาเสร็จแล้ว ข้าจะห่อให้ท่านสักสองสามชั่ง”
เมื่อเห็นทั้งสองคนพูดคุยหัวเราะกันเช่นนั้น เหมียวโฮ่วและเหมียวอี้ที่อยู่ด้านข้างก็อดไม่ได้ที่จะมองสำรวจหลี่เต้าอีกครั้ง พวกเขาสงสัยมากว่าผู้ว่าการหนุ่มคนนี้มีเสน่ห์อะไรกันแน่ ถึงทำให้เหมียวหรงยอมแยกตระกูลเพื่อสวามิภักดิ์ต่อเขา แต่มองไปครู่ใหญ่พวกเขาก็ยังมองไม่ออกว่าเป็นเพราะอะไร
ไม่นานหลังจากนั้นเหมียวจ้านที่ร่างสัญญากระดาษเสร็จแล้วก็เดินกลับมา หลังจากได้รับสัญญากระดาษมาไว้ในมือ เหมียวหรงมองดูแวบหนึ่งแล้วส่งให้เหมียวโฮ่วและเหมียวอี้คนละฉบับพลางกล่าวว่า “พวกเจ้าดูซิว่ามีอะไรที่ต้องเพิ่มเติมอีกหรือไม่”
หลังจากรับสัญญากระดาษมาดูแวบหนึ่งเหมียวอี้ก็พยักหน้าไม่ได้พูดอะไรมาก ถ้าเป็นคนธรรมดาแยกตระกูลยังต้องกังวลเรื่องทรัพย์สินอยู่บ้างแต่พวกเขาทั้งสามค
